29 czerwca – Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła

29 czerwca – Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła

16 LUIPI ENLUMINURE SS PIERRE ET PAUL

Św. Apostołowie Piotr i Paweł –  miniatura z  XVI wieku wykonana przez włoskiego artystę Lupi Simontio. Pergamin z Bergamo.  Znajduje się w dziele La Passion de Jésus-Christ. Saint Pierre et Saint Paul, w muzeum Chantilly we Francji/ piotr-i-pawel.blogspot.com

—————————————-

Kościół  obchodzi  w  jednym  dniu Uroczystość św. Pawła wraz ze św. Piotrem nie dlatego, aby równał go w prymacie z pierwszym zastępcą Chrystusa.

Chodzi  jedynie  o  podkreślenie, że  obaj Apostołowie byli współzałożycielami gminy  chrześcijańskiej  w  Rzymie,  obaj  w  tym  mieście oddali dla Chrystusa swoje życie i w Rzymie są ich relikwie i sanktuaria.

Już w roku 258 obchodzono święto obu Apostołów razem dnia 29 czerwca, tak na  Zachodzie,  jak  też i na Wschodzie.  Był bowiem bardzo dawny zwyczaj, że święta  liturgiczne  obchodzono  w  dniu śmierci męczenników, a potem także (od w. IV) – wyznawców.

0629-piotr_pawel_1

————————————–

Święty Piotr Apostoł

Właściwe  imię  Piotra  to  Szymon (Symeon).  Pan  Jezus  zmienił  mu imię na Piotr  przy  pierwszym  spotkaniu, gdyż miało ono symbolizować jego przyszłe powołanie. Pochodził z Betsaidy, miejscowości położonej nad Jeziorem Gene- zaret (Galilejskim).

Święty Piotr ApostołBył bratem  św. Andrzeja,  Apostoła, który Szymona  przyprowadził  do  Pana Jezusa niedługo  po  chrzcie  w rzece Jordan, jaki Chrystus  Pan otrzymał z rąk Jana Chrzci- ciela (Mt 10, 2; J 1, 41).

To, że Chrystus Pan zetknął się z Andrze- jem  i  Szymonem w pobliżu rzeki Jordan, wskazywałoby, że obaj bracia byli ucznia- mi  św. Jana (J 1, 40-42).  Ojcem Szymona Piotra był Jona (Jan), rybak galilejski.

Kiedy Chrystus Pan włączył Piotra do gro- na  swoich  uczniów, ten nie od razu przy- stał  do Pana Jezusa, ale nadal trudnił się pracą  rybaka.  Dopiero po cudownym po- łowie  ryb  definitywnie  został przy Chrystusie jako Jego uczeń wraz ze swoim bratem, Andrzejem (por. Łk 5, 1-11).

Kiedy Piotr przystąpił do grona uczniów Pana Jezusa, był już człowiekiem żo- natym  i  mieszkał  w  Kafarnaum u teściowej, którą Pan Jezus uzdrowił (Mk 1, 29-31; Łk 4, 38-39).

Tradycja  wczesnochrześcijańska wydaje się potwierdzać, że miał dzieci, gdyż wymienia jako jego córkę św. Petronelę. Nie jest to jednak pewne.

Święty Piotr Apostoł

Jezus bardzo wyraźnie wyróżniał Piotra wśród Apo- stołów.  Piotr  był świadkiem – wraz z Janem i Jaku- bem  –  wskrzeszenia  córki Jaira (Mt 9, 23-26; Mk 5, 35-43; Łk 8, 49-56),  przemienienia  na górze Tabor (Mt 17, 1-13;  Mk 9, 2-13;  Łk 9, 28-36)  i  krwawego potu w Getsemani (Mt 26, 37-46; Mk 14, 33-42; Łk 22, 41-46).

Kiedy  Jezus  zapytał  Apostołów,  za  kogo  uważają Go ludzie, otrzymał na to różne odpowiedzi.

Kiedy zaś im zadał  pytanie:

—  „A wy za kogo Mnie uważacie? ”  

usłyszał  z ust Piotra wyznanie:  

— „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. 

Za to otrzymał obietnicę prymatu nad Kościołem Chrystusa:

„Błogosławiony  jesteś,  Szymonie,  synu  Jony. Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie.

Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr (czyli skała), i na tej skale zbu- duję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. 

I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie  związane  w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 16, 18-19).

Można  byłoby wymienić jeszcze inne historie związane z Piotrem. Jezus ratu- je Piotra, kiedy tonął w Jeziorze Galilejskim (Mt 14, 28-31).

Piotr  płaci  podatek  za  Jezusa  i za siebie monetą, wydobytą z pyszczka ryby (Mt 17, 24-27); od Piotra Pan Jezus zaczyna mycie nóg Apostołom przy Ostat- niej Wieczerzy (J 13, 6-11).

Przed pojmaniem Mistrza Piotr zapewnia Go o swojej dla Niego wierności (Mt 26, 33).

W  Getsemani  występuje  w  obronie  Jezusa i ucina ucho słudze arcykapłana, Malchusowi (Mt 26, 51-54; Mk 14, 47; Łk 22, 49-50; J 18, 10-11).

On  jeden,  wraz  z  Janem,  idzie  za Chrystusem aż na podwórze arcykapłana.

Jednak  tu,  rozpoznany,  wyrzeka się ze strachu Jezusa i trzykrotnie potwier- dza zaparcie się przysięgą. Kiedy zapiał kogut, przypomniał sobie przepowie- dnię  Chrystusa  i  gorzko  zapłakał  (Mt 26, 69-75; Mk 14, 66-72; Łk 22, 54-62; J 18, 15-27).

Święty Piotr otrzymuje klucze Królestwa

Przed  odejściem do nieba Pan Jezus zlecił Piotrowi najwyższą władzę pasterzowania nad Jego Apostołami i pozostałymi wierny mi wyznawcami (J 21, 15-19).

Apostołowie  od początku podjęli te słowa i  uznali w Piotrze pierwszego spośród sie- bie.

We  wszystkich  wykazach   apostolskich Piotr jest zawsze stawiany na pierwszym miejscu (Mt 10, 2; Mk 3, 16; Łk 6, 14; Dz 1, 13).

Pisma Nowego Testamentu wymieniają go 150 razy.

Piotr proponuje Apostołom przyłączenie do ich grona jeszcze jednego w miej- sce Judasza (Dz 1, 15-26).  Piotr pierwszy przemawia do tłumu w dzień Zesła- nia  Ducha  Świętego  i  pozyskuje  sporą  liczbę pierwszych wyznawców (Dz 2, 14-36).  Uzdrawia chromego od urodzenia i nawraca kilka tysięcy ludzi (Dz 3, 1-26).

Zakłada pierwszą gminę chrześcijańską w Jerozolimie i sprawuje nad nią wła dzę sądowniczą (Dz 5, 1-11).

To  jego  Chrystus  poucza  w  tajemniczym widzeniu, że ma także przyjmować pogan  i  nakazuje  mu  udać się do domu oficera rzymskiego, Korneliusza (Dz 10, 1-48).

Na  Soborze  Apostolskim Piotr jako pierwszy przemawia i decyduje, że należy iść także do pogan, a od nawróconych z pogaństwa nie należy żądać wypełnia nia nakazów judaizmu, obowiązujących Żydów (Dz 15, 1-12).

W myśl zasady postawionej przez Pana Jezusa: 

— „Uderzę pasterza, a rozproszą się owce stada” (Mt 26, 31)

— właśnie  Piotr stał się głównym przedmiotem nienawiści i pierwszym obiek- tem prześladowań.  Został nawet pojmany i miał być wydany przez króla Hero da  Agryppę I  Żydom  na stracenie. Jednak anioł Pański wybawił go cudownie od niechybnej śmierci (Dz 12, 1-17).

Niebawem po uwolnieniu Piotr udał się do Antiochii, gdzie założył swoją stoli cę (Ga 2, 11-14). Stamtąd podążył do Małej Azji i Koryntu (2 P 1, 1), aby wresz cie osiąść na stałe w Rzymie.

Tu także poniósł śmierć męczeńską za panowania cesarza Nerona ok. 64 roku , umierając na krzyżu, jak mu to zapowiedział Chrystus (J 21, 18-19).

O pobycie Piotra w Rzymie i jego śmierci piszą między innymi:

św. Klemens Rzymski (+ ok. 97), List do Koryntian, 5; św. Ignacy z Antio- chii (+ ok. 117), List do Rzymian 4, 3;  św. Dionizy z Koryntu (+ 160);  św. Ireneusz (+ 202); Euzebiusz – Historia Kościoła 2, 25, 8; św. Kajus Rzym- ski (+ 296) i wielu innych.

Święty Piotr Apostoł

Św.  Piotr zostawił dwa listy, które należą do ksiąg Pisma  świętego  Nowego Testamentu.  Dyktował je swojemu uczniowi Sylwanowi (1 P 5, 12).

Wyróżniają się one niezwykłą plastyką i ekspresją. Jako  zwierzchnik Kościoła Piotr ma odwagę prze- strzec  wiernych  przed  zbyt  dowolnym tłumacze- niem pism Pawła Apostoła (2 P 3, 14-16).

Pierwszy list Piotr pisał ok. 63 r., przed prześlado- waniem wznieconym przez Nerona. Pisał go z Rzy- mu.

Drugi  list, pisany  również  z  Rzymu,  prawdopodobnie został zredagowany w więzieniu, gdyż Piotr pisze o swojej rychłej śmierci. Tak więc list powstał w 64 lub 67 roku (2 P 1, 14).

O wielkiej popularności św. Piotra świadczą liczne apokryfy.

Na pierwszym miejscu należy do nich Ewangelia Piotra, której fragment uda- ło się przypadkowo odnaleźć w roku 1887 w Achmin w Górnym Egipcie. Mogła powstać już w latach 120-130 po Chrystusie.

Kerygma Piotra  – to  rodzaj homilii.  Powstała  ona również ok. roku 130.

Apokalipsa św. Piotra należała kiedyś do najbardziej znanych apokryfów.  Po chodzi ona również z początków chrześcijaństwa, odnaleziona została w roku 1887 wraz z Ewangelią Piotra. Zawiera opis sądu i losu dusz po śmierci.

Wreszcie apokryf już znacznie późniejszy, z V w., Dzieje Piotra i Pawła. Autor tak  niepodzielnie  łączy  losy  obu Apostołów, że oznacza datę ich śmierci nie tylko w jednym roku, ale nawet w jednym dniu.

Nadto według autora obydwaj Apostołowie zostali pochowani w jednym miejscu.  Wyznaczoną przez autora tego apokryfu datę śmierci przyjęło Martyrologium Rzymskie.

Śmierć św. Piotra Apostoła

Św.  Piotr  poniósł  śmierć  męczeńską według podania na wzgórzu watykań- skim.

Miał być ukrzyżowany według świade- ctwa  Orygenesa  głową w dół na włas- ną  prośbę,  gdyż  czuł  się   niegodnym umierać na krzyżu jak Chrystus.

Cesarz   Konstantyn  Wielki   wystawił ku czci św. Piotra nad jego grobem ba- zylikę.

Obecna  bazylika  Św. Piotra w Rzymie pochodzi z wieku XVI-XVII, zbudowa na została w latach 1506-1629.

Teren wokół bazyliki należy do Państ- wa Watykańskiego,  istniejącego w obecnym kształcie od roku 1929 jako pozo- stałość dawnego państwa papieży.

Liczy on 0,44 km2 powierzchni i zamieszkuje je ok. 1000 ludzi.

Bazylika  wystawiona  na  grobie św. Piotra jest symbolem całego Kościoła Chrystusa. Rocznie nawiedza ją kilkanaście milionów pielgrzymów i tury- stów z całego świata.

W czasie prac archeologicznych przeprowadzonych w podziemiach bazy- liki św. Piotra w latach 1940-1949 znaleziono pod konfesją (pod głównym ołtarzem bazyliki) grób św. Piotra.

Oprócz  tej  najsłynniejszej  świątyni, wystawionej ku czci św. Piotra Apostoła, w samym Rzymie istnieją ponadto:

  • kościół św. Piotra na Górze Złotej (Montorio), czyli na Janikulum, zbudo- wany na miejscu, gdzie Apostoł miał ponieść śmierć męczeńską;
  • kościół św. Piotra w Okowach, wystawiony na miejscu, gdzie św. Piotr miał być więziony;
  • kościół świętych Piotra i Pawła; kościółek „Quo vadis” przy Via Appia, wy- stawiony  na miejscu, gdzie Chrystus według podania miał zatrzymać Pio- tra, usiłującego opuścić Rzym.

Św. Piotr,  pierwszy  papież,  jest  patronem m. in. diecezji w Rzymie, Berlinie, Lozannie; miast:

Awinionu, Biecza, Dusznik Zdroju, Frankfurtu nad Menem, Genewy, Ham- burga, Nantes, Poznania, Rygi, Rzymu, Trzebnicy;

a  także blacharzy, budowniczych mostów, kowali, kamieniarzy, maryna- rzy, rybaków, zegarmistrzów.

Wzywany jako orędownik podczas epilepsji, gorączki, febry, ukąszenia przez węże.

W  ikonografii  św. Piotr ukazywany jest w stroju apostoła, jako biskup lub papież w pontyfikalnych szatach.

Od IV w. (medalion z brązu – Watykan, mozaika w S. Clemente) ustalił się typ  ikonograficzny  św. Piotra  –  szerokie  rysy  twarzy,  łysina lub lok nad czołem, krótka, gęsta broda.

Od XII wieku przedstawiany jest jako siedzący na tronie.

Atrybutami Księcia Apostołów są: anioł, kajdany, dwa klucze symbolizują ce  klucze  Królestwa Bożego,  kogut, księga, łódź, zwój, pastorał, ryba, sie- ci, skała – stanowiące aluzje do wydarzeń w jego życiu, tiara w rękach.

 Święty Paweł Apostoł

Święty Paweł Apostoł

Paweł pochodził z Tarsu w Cylicji – Ma- ła Azja (Dz 21, 39; 22, 3). Urodził się ja- ko  obywatel  rzymski,  co  dawało   mu pewne wyróżnienie i przywileje.

W  naglących  wypadkach  umiał z tego korzystać (Dz 16, 35-40; 25, 11).

Nie  wiemy, jaką drogą Paweł to obywa- telstwo  otrzymał:  być  może,  że   całe miasto rodzinne cieszyło się tym przy- wilejem;

możliwe,  że  rodzina  Apostoła  nabyła lub  po  prostu kupiła sobie ten przywi- lej,  bowiem i tą drogą także można  by- ło  otrzymać  obywatelstwo  rzymskie w owych czasach (Dz 22, 28).

Szaweł urodził się w Tarsie ok. 8 roku po narodzeniu Chrystusa (niektórzy ba dacze podają czas między 5 a 10 rokiem).

Jego  rodzina  chlubiła  się,  że pochodziła z rodu Beniamina, co także i Paweł podkreślał z dumą (Rz 11, 1).

Dlatego  otrzymał  imię  Szaweł (spolszczona wersja hebrajskiego Saul) od pierwszego  i  jedynego  króla  Izraela  z  tego  rodu ( panował  w  wieku  XI przed Chrystusem).

Rodzina Szawła należała do faryzeuszów – najgorliwszych patriotów i wykona wców prawa mojżeszowego (Dz 23, 6).  Uczył się rzemiosła – tkania płótna na- miotowego.

Po  ukończeniu miejscowych szkół – a trzeba przyznać, że Paweł zdradza duże oczytanie  (por. Tt 1, 12)  –  w  wieku  ok.  20  lat udał się Apostoł do Palestyny, aby w Jerozolimie „u stóp Gamaliela” pogłębiać swoją wiedzę skrypturystycz ną i rabinistyczną (Dz 22, 3).

Nie znał Jezusa.  Wiedział jednak o chrześcijanach i szczerze ich nienawidził, uważając  ich  za  odstępców i odszczepieńców. Dlatego z całą satysfakcją asy- stował przy męczeńskiej śmierci św. Szczepana (Dz 7, 58).

Nie mając jednak pełnych lat 30, nie mógł wykonywać wyroku śmierci na dia- konie.  Pilnował  więc szat oprawców i zapewne pilnie ich zachęcał, aby doko- nali egzekucji (Dz 7, 58-60).

Nawrócenie pod Damaszkiem

Kiedy tylko Szaweł doszedł do wymaga- nej  pełnoletności,  udał  się do najwyż- szych   kapłanów   i   Sanhedrynu,   aby otrzymać  listy  polecające  do  Dama- szku.

Dowiedział się bowiem, że uciekła tam spora liczba chrześcijan, chroniąc  się przed  prześladowaniem,  jakie  wybu- chło w Jerozolimie (Dz 9, 1-3).

Gdy  Szaweł  był  blisko murów Damasz- ku,  spotkał go Chrystus, powalił na zie- mię,  oślepił  i  w  jednej  chwili   objawił mu,  że  jest  w  błędzie;  że nauka, którą on  tak  zaciekle zwalczał, jest prawdzi- wą;

że  chrześcijaństwo  jest  wypełnieniem  obietnic  Starego  Przymierza;   że Chrystus  nie  jest  bynajmniej zwodzicielem, ale właśnie tak długo oczeki- wanym i zapowiadanym Mesjaszem.

Było  to  w ok. 35 roku po narodzeniu Chrystusa, a więc drugim po Jego śmier- ci.

Po  swoim  nawróceniu  Szaweł  został  ochrzczony  przez Ananiasza, któremu Chrystus polecił to w widzeniu (Dz 9, 10-18).

Po chrzcie Szaweł rozpoczął nową erę życia: głoszenia Chrystusa.

Najpierw  udał  się  na  pustkowie, gdzie przebywał prawdopodobnie kilka miesięcy. Tam Chrystus bezpośrednio wtajemniczył go w swoją naukę (Ga 1, 11-12).

Paweł przestudiował i przeanalizował na nowo Stare Przymierze. Następ- nie, po powrocie do Damaszku, przez 3 lata nawracał jego mieszkańców.

Zawiedzeni  Żydzi  postanowili  zemścić się na renegacie i czyhali na jego zgu- bę.  Zażądali więc od króla Damaszku Aretasa, by wydał im Szawła.

Szaweł  jednak  uciekł w koszu spuszczonym z okna pewnej kamienicy przyle- gającej do muru miasta.

Udał się następnie do Jerozolimy i przedstawił się Apostołom. Powitano go ze zrozumiałą rezerwą.

Tylko dzięki interwencji Barnaby, który wśród Apostołów zażywał wielkiej powagi, udało się przychylnie nastawić Apostołów do Pawła.

Ponieważ  jednak także w Jerozolimie przygotowywano na Apostoła zasadzki, musiał chronić się ucieczką do rodzinnego Tarsu.

Święty Paweł Apostoł

Stamtąd wyprowadził Pawła na szerokie pola Barnaba. Razem udali się do Antio- chii,   gdzie   chrześcijaństwo   zapuściło już korzenie.

Tamtejszej gminie nadali niezwykły roz- wój  przez  to,  że  kiedy  wzgardzili nimi Żydzi, oni udali się do pogan.

Ci  z  radością  przyjmowali   Ewangelię tym  chętniej,  że Paweł i Barnaba zwal- niali  ich od obrzezania i prawa żydow- skiego,  a  żądali  jedynie wiary w Chry- stusa i odpowiednich obyczajów.

Zostali jednak oskarżeni przed Apostoła mi, że wprowadzają nowatorstwo.

Doszło  do  konfliktu,  gdyż  obie strony i tendencje miały licznych zwolenników.

Zachodziła  obawa, że Apostołowie w Je- rozolimie  przychylą  się raczej do zdania uczniów Apostołów.  Sami przecież pochodzili  z  narodu żydowskiego  i skrupulatnie zachowywali prawo mojże- szowe.

Na soborze Apostolskim jednakże (49-50 r.) miał miejsce przełom.

Apostołowie,  dzięki stanowczej interwencji św. Piotra, orzekli, że należy pozy skiwać dla Chrystusa także pogan, że na nawróconych z pogaństwa nie należy nakładać ciężarów prawa mojżeszowego (Dz 15, 6-12).

Od tej pory Paweł rozpoczyna swoje cztery wielkie podróże.

Wśród niesłychanych przeszkód tak natury fizycznej, jak i moralnej, prze śladowany  i  męczony, przemierza obszary Syrii, Małej Azji, Grecji, Mace- donii,  Italii  i  prawdopodobnie  Hiszpanii,  zakładając  wszędzie   gminy chrześcijańskie i wyznaczając w nich swoich zastępców.

Oblicza się, że w swoich czterech podróżach, wówczas tak bardzo wyczerpują cych  i  niebezpiecznych,  Paweł  pokonał  ok. 10 tys. km dróg morskich i lądo- wych.

  • Pierwsza  wyprawa  miała  miejsce w latach 44-49: Cypr-Galacja,  razem  z Barnabą i Markiem;
  • druga – w latach 50-53: Filippi-Tesaloniki-Berea-Achaia-Korynt, razem z Tymoteuszem i Sylasem;
  • trzecia – w latach 53-58: Efez-Macedonia-Korynt-Jerozolima.

Aresztowany  został  w Jerozolimie w 60 r. Kiedy namiestnik zamierzał wydać Pawła  Żydom,  ten  odwołał  się  do  cesarza.  Przebywał  jednak w więzieniu w Cezarei Palestyńskiej ponad dwa lata, głosząc i tam Chrystusa.

W  drodze do Rzymu statek wiozący więźniów rozbił się u wybrzeży Malty.  Na wyspie  Paweł spędził trzy zimowe miesiące, w czasie których nawrócił miesz- kańców.

W  Rzymie  także  jakiś  czas spędził jako więzień, aż dla braku dowodów winy (Żydzi z Jerozolimy się nie stawili) został wypuszczony na wolność.

Ze  swojego  więzienia w Rzymie Paweł wysłał szereg listów do poszczegól- nych gmin i osób.

Po  wypuszczeniu na wolność udał się do Hiszpanii (Rz 15, 24-25),  a  stamtąd powrócił do Achai.

Nie wiemy, gdzie został ponownie aresztowany. Jednak sam fakt, że go tak pil nie poszukiwano, wskazuje, jak wielką powagą się cieszył.

Święty Paweł Apostoł

Ok.   67  (lub  66)   roku   Paweł   poniósł śmierć męczeńską.

Według  bardzo  starożytnego  podania św. Paweł  miał  ponieść śmierć od mie- cza (jako obywatel rzymski).

Nie  jest  znany dzień jego śmierci, za to dobrze  zachowano  w  pamięci  miejsce jego męczeństwa: Aquae Silviae za Bra- mą Ostyjską w Rzymie.

Ciało  Męczennika  złożono  najpierw w posiadłości  św.  Lucyny  przy   drodze Ostyjskiej.

W  roku  284  za czasów prześladowania, wznieconego przez cesarza Waleria- na, przeniesiono relikwie Apostoła do katakumb, zwanych dzisiaj katakumba mi św. Sebastiana przy drodze Apijskiej.

Być może na krótki czas spoczęły tu także relikwie św. Piotra. Po edykcie cesa rza  Konstantyna Wielkiego (313) ciało św. Piotra przeniesiono do Watykanu, a  ciało  św. Pawła  na  miejsce  jego męczeństwa, gdzie cesarz wystawił ku jego czci bazylikę pod wezwaniem św. Pawła.

Z pism apokryficznych o św. Pawle można wymienić:

Nauczanie Pawła. Dzieje Pawła  w  przekładzie koptyjskim odnalazł i opubli- kował C. Schmidt w roku 1905.

Autor  opisuje  w  nim  wydarzenie  znane  z Dziejów Apostolskich, dołącza na  pół  fantastyczne  dzieje  św. Tekli  oraz  apokryficzną  korespondencję św. Pawła z Koryntianami, wreszcie opis męczeństwa Apostoła.

Według  Tertuliana  dzieje te napisał pewien kapłan z Małej Azji około ro- ku 160-170.  Autor za podszywanie się pod imię Apostoła został kanonicz- nie ukarany.

Apokalipsa św. Pawła  to  opis  podróży  Pawła  pod  przewodnictwem  anioła w zaświaty.

Opisuje spotkanie w niebie z osobami, znanymi z Pisma świętego Starego i Nowego Przymierza, oraz w piekle – z osobami przewrotnymi.

Dzieło to odnalazł Konstantyn Tischendorf w roku 1843 na Górze Synaj w tamtejszym klasztorze prawosławnym.

Wreszcie dużą wrzawę wywołał kiedyś spór o Korespondencję św. Pawła z Se- neką. Nawet św. Hieronim i św. Augustyn błędnie opowiedzieli się za autenty cznością tego dzieła.

Święty Paweł Apostoł

Paweł  jest autorem 13 listów do gmin chrześcijańskich,   włączonych   do ksiąg Nowego Testamentu.

Jest patronem licznych zakonów, Awi nionu,  Berlina,  Biecza,   Frankfurtu nad Menem, Poznania, Rygi, Rzymu, Saragossy  oraz  marynarzy, powroź- ników, tkaczy.

W  czasie  pontyfikatu papieża Bene- dykta XVI Kościół obchodził Rok św. Pawła w związku z jubileuszem 2000 lat  od  narodzin  Apostoła Narodów (2008-2009).

W ikonografii przedstawiany jest w długiej tunice i płaszczu.

Jego atrybutami są: baranek, koń, kość słoniowa, miecz.

 ————————————————-

Red. tekstu – emjot za; http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/06-29.php3
Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s