Codziennie żyjmy, działajmy, módlmy się w Chrystusie i przez Chrystusa w Roku Liturgicznym Świętej Tradycji  (JA) oraz  – Budujmy Święte Ołtarze Panu Bogu w nszych Domach – Biskup R. Williamson.

„Organizujemy się wiec nieustajaco w koło Mszy Świętej Trydenckiej…, i Ołtarzy budowanych w naszych Domach, naszych Kaplicach, a udostępnianym tylko Tradycyjnym Bogobojnym Księżom”

https://polakortodoks.wordpress.com/2016/10/03/dobre-owoce-1pielgrzymki-po-polsce-biskupa-ryszarda-williamasona-konsolidacja-kosciola-walczacego-w-polsce/

Cykl oraz kolory szat w Roku Liturgicznym:

Adwent – rozpoczęcie Roku Koscilenego, zaczyna się 4 niedziele od 24 grudnia. Wielkanoc – punkt kulminacyjny Roku Kościelnego obchodzi się zawsze w najbliższą niedzielę po pełni ksiazyca w marcu..- http://www.kalendarz-365.pl/ksiezyca/kalendarz-ksiezycowy.html

 

rok kościelny, liturgiczny, układ kalendarza, adwent, okres bożego narodzenia, okres zwykły, wielki post, okres wielkanocny, narodzenie pańkie, niedziela chrztu pańskiego, środa popielcowa, zesłanie ducha świętego

R o k    Liturgiczny

„Jam jest światłość świata, kto idzie za mną nie chodzi w ciemnościach” – głosił Pan Jezus. Nie możemy patrzeć w słońce, ponieważ jego blask oślepia nas. Natomiast bez trudności podziwiamy piękno promienia słonecznego rozszczepionego w tęczy. Podobnie nie możemy ogarnąć równocześnie całości życia i nauki Pana Jezusa. Dlatego Kościół rozszczepił światło Chrystusowe na szereg tajemnic i rozłożył je w roku liturgicznym, abyśmy mogli lepiej je poznać i wyczerpać zawarte w nich łaski. Tajemnice te przedstawia Kościół dzieciom swoim w modlitwie liturgicznej i w zmiennych częściach Mszy św.

Rok liturgiczny nie jest zimnym i bezwładnym przedstawieniem spraw tyczących się minionych czasów ani też prostym i czczym przypomnieniem wypadków z dawnych wieków. Jest to raczej sam Chrystus, trwający w Kościele swoim i kroczący drogą ogromnego miłosierdzia, które rozpoczął za swego doczesnego życia, gdy przechodził dobrze czyniąc w tym najlitościwszym zamiarze, aby dusze ludzi zbliżyły się do jego tajemnic i nimi niejako żyły.

Uczestnicząc we Mszy św. upraszamy sobie pomoc Bożą do naśladowania naszego Zbawiciela.

Obchód dziejów naszego Zbawiciela grupuje się koło dwu najważniejszych tajemnic: Tajemnicy Wcielenia i Tajemnicy Odkupienia. Te dwie tajemnice dały nazwy dwu częściom roku kościelnego. W każdej z tych części obchodzimy okres przygotowania, okres świąteczny i okres po świętach.

Podział roku kościelnego

Rok kościelny zaczyna się w I niedzielę Adwentu, kończy się w sobotę po 24 niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego. Obejmuje on dwa rodzaje świąt: uroczystości ku czci Pana Boga i uroczystości ku czci Świętych Pańskich. Pierwszy rodzaj świąt rozłożony według pór roku kościelnego tworzy tak zwany cykl czyli poczet świąt według pór roku – po łacinie proprium de tempore.

Celem tych świąt jest ukazanie nam Pana naszego, Jezusa Chrystusa w tradycyjnych ramach wielkich tajemnic naszej wiary. Rozwijający się równocześnie z pierwszym, drugi, podrzędny szereg świąt, zowie się „Cyklem czyli Pocztem Uroczystości Świętych Pańskich” – po łacinie „Proprium Sanctorum”, nabożeństwa właściwe poszczególnym uroczystościom Świętych Pańskich, gdyż obejmuje wszystkie uroczystości ku czci tych dusz świętych, które Bóg połączył z Jezusem w dziele Odkupienia.

Święta według pór roku kościelnego

Poczet ten dzieli się na dwie części, tj. na okres Bożego Narodzenia i na okres Wielkanocy. Każdy z tych okresów dzieli się z kolei na czasy przed tymi wielkimi świętami, w ciągu nich i po nich. Celem tych czasów jest przygotować duszę, nauczyć ją obchodzić te święta uroczyście, oraz przedłużyć później te obchody o kilka tygodni.

Okres Bożego Narodzenia czyli Wcielenia

1. Czas Adwentowy (po łacinie Adventus) obejmuje cztery tygodnie, w ciągu których wraz z Partriarchami i Prorokami wzdychamy do przyjścia Zbawiciela.

2. Czas Bożego Narodzenia stawia nam przed oczyma Narodzenie Słowa Wcielonego, które się w nas odtwarza przez łaskę i Objawienie się Jego światu.

3. Czas po Objawieniu czyli po Trzech Królach obejmuje od 2 do 6 tygodni, przypominających nam życie ukryte Chrystusa w Nazarecie i objawia nam Jego Bóstwo.

Okres Wielkanocy czyli Odkupienia

1. Dziewięć tygodni stanowi przygotowanie do wielkiego święta Paschy. Dzielą się na trzy czasy:

a. Czas Siedemdziesiątnicy (przedpoście) wprowadza nas przez trzy tygodnie w życie publiczne Pana Jezusa i wraz z Wielkim Postem, który po nim następuje, podaje nam syntezę życia Pana Jezusa.

b. Czas Wielkiego Postu 40-dniowego wyobraża post 40-dniowy Pana Jezusa na pustyni i pozwala nam w nim uczestniczyć. Opisuje nam też życie apostolskie Pana Jezusa.

c. Czas Męki Pańskiej obejmuje ostatnie dwa tygodnie Wielkiego Postu: ukazuje nam ostatnie cierpienia Pana Jezusa i konanie Jego na krzyżu, abyśmy wraz z Nim umrzeć mogli grzechom naszym.

2. Czas Wielkanocy pozwala nam uczestniczyć w największej ze wszystkich uroczystości: Zmartwychwstania Pańskiego czyli Wielkanocy wraz z oktawą uprzywilejowaną: w ciągu tego czasu dusza nasza zmartwychwstaje z Chrystusem i żyje przez następnych pięć tygodni z Jezusem ustanawiającym Kościół i wstępującym w niebo w dniu Wniebowstąpienia. Zesłanie Ducha Świętego zamyka ten czas przez zstąpienie Ducha Świętego do dusz naszych.

3. Czas po zesłaniu Ducha Świętego ukazuje nam przez 24 do 28 niedziel cały plon świętości, który Duch Święty i Najświętszy Sakrament wzbudza w Kościele i w Świętych aż do końca świata, który przypomina 24-a niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego

Święto Wielkanocy, które jest punktem kulminacyjnym całego roku kościelnego, obchodzi się zawsze w najbliższą niedzielę po pełni księżyca w marcu, bierze się jedynie w rachubę pełnię począwszy od 21 marca. Gdy zas pełnia marcowa wypadnie przed 21 tego miesiąca, wówczas następna dopiero będzie pełnią Wielkanocy. Stąd może wypaść cały miesiąc różnicy, czyli, data Zmartwychwstania Pańskiego waha się między 22 marca a 25 kwietnia.

Cykl uroczystości Świętych Pańskich

W bulli swej Divino afflatu wskazuje nam św. Pius X, jaką hierarchię należy zachować w obchodzeniu uroczystości Świętych, które przypadają w ciągu roku wśród tajemnic cyklu chrystologicznego.

Pierwsze miejsce zajmuje Najświętsza Panna. Potem idą Aniołowie, następnie wedle roli, jaką odegrali w dziele Wcielenia: św. Jan Chrzciciel poprzednik Mesjasza: św. Józef, św. Piotr, św. Paweł i inni Apostołowie, których święta dawniej uroczyście obchodzono. Święci Patronowie narodu, diecezji, parafii zajmują też pierwsze miejsca ze względu na wdzięczność im należną.

Następnie święta: Poświęcenie Kościoła, Męczenników, Papieży, Biskupów, Doktorów (tj. tłumaczy najwierniejszych słowa Bożego), Wyznawców (tj. tych, co życiem i nauką wyznawali Boga), Dziewic i Niewiast świętych.

Najważniejsze i najliczniejsze święta tego cyklu, miejscem, jakie zajmują, (mianowicie w czasie po Zesłaniu Ducha Świętego) stawiają w pełnym świetle poczet świąt ku czci Pana Jezusa, gdyż świat przez Chrystusa ma być odnowiony: „instaurare omnia in Christo”.

Te dwa cykle stanowią jakby wspaniałą monstrancję wysadzaną drogimi kamieniami. Środek jej zajmuje Msza, tzw. Msza wiernych z trzema głównymi częściami: Ofiarowaniem, Konsekracją i Komunią. – Dookoła Msza Katechumenów, czyli wstęp do Mszy, który się co dzień zmienia i ukazuje nam na ołtarzu różne tajemnice religii w każdą niedzielę i są jakby słabszymi promykami w pozostałych dniach. – Kościół, który piastuje to słońce Boże w ciągu wieków codziennie wznosi je ku niebu w swym kulcie liturgicznym, abyśmy przezeń mogli ofiarować Bogu hołd naszej wdzięczności za każdą tajemnicę Chrystusową oraz korzystać codziennie ze skarbu łask w tych tajemnicach zawartych.

**

Podział roku kościelnego

Image

(proszę kliknąć na skan to się powiększy)

http://www.piusx.org.pl/zawsze_wierni/artykul/11
_________________
„Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością” – Ps.125,5

***

Rok liturgiczny (2)Tajemnica Wcielenia

Rok kościelny dzieli się na dwie części poświęcone rozpamiętywaniu i przeżywaniu dwu głównych tajemnic Chrystusowych: tajemnicy Wcielenia i tajemnicy Odkupienia. Treścią pierwszej części roku kościelnego jest przyjście i objawienie się Boga-Człowieka. Staramy uprzytomnić sobie tę głęboka przemianę, którą w życie ludzkie wprowadziło Wcielenie się Słowa Bożego. Syn Boży stał się człowiekiem, aby nam przywrócić uczestnictwo w Bożej naturze. Święte człowieczeństwo Jezusa Chrystusa stało się źródłem naszego życia nadprzyrodzonego i drogą do Ojca. Tajemnica wcielenia zapoczątkowała dzieło Odkupienia i porządek sakramentalny, który dąży do ostatecznego zjednoczenia człowieka z Bogiem. Do przeżycia tych tajemnic gotujemy się w Adwencie, z radością uczestniczymy w ich obchodzie w okresie świątecznym, a następnie z wdzięcznością rozważamy je przez kilka tygodni w okresie poświątecznym. Wyraz adwent (po łacinie adventus) znaczy przyjście. Kościół święty oznacza tą nazwą okres przygotowania na przyjście Pańskie. Przyjście to jest trojakie:

Przyjście historyczne

Oczekujemy pamiątki Narodzin (25 grudnia) i Objawienia (6 stycznia) Jezusa Chrystusa. Kościół święty przez 4 niedziele przypomina przygotowanie narodu wybranego na przyjście Zbawiciela. Mamy wczuć się w gorące pragnienia, które przenikają cały Stary Testament. Adwentowe teksty liturgiczne w większości zaczerpnięte są z proroka Izajasza. W najtragiczniejszych chwilach narodu wybranego wzywał on do ufnego zdania się na Boga i zapewniał, że nadejdzie oczekiwany Mesjasz, zbawi swój lud i rozciągnie swe panowanie na całą ziemię. Izajasz z taką dokładnością szkicuje dzieło Zbawiciela, że księgę jego nazywa się często „piątą ewangelią”.

Tajemnica Wcielenia dokonała się w łonie Niepokalanej Dziewicy Maryi. Aby przygotować godne mieszkanie swemu Synowi, Bóg obdarzył ja pełnią łaski, a Maryja wiernie z tą łaską współdziałała. Jest ona obrazem Kościoła, który’ z tęsknotą oczekuje Oblubieńca i z radością Go przyjmuje. Liturgia adwentowa często wspomina przeżycia Matki Bożej związane ze zdarzeniami poprzedzającymi Boże Narodzenie. W jej bazylice Adwent się rozpoczyna i kończy. W Polsce wczesnym rankiem odprawia się Mszę wotywną o Matce Bożej, która powtarza teksty ze środy Suchych Dni Adwentu. Maryja, wierna służebnica Pańska, nosząca pod sercem Boga-Człowieka i obcująca z nim w modlitwie, jest wzorem przygotowania katolika na nadchodzące święta.

W Adwencie gotujemy się również na obchód Objawienia Pańskiego. Dlatego często słyszymy również głos Przesłańca Chrystusowego, Św. Jana Chrzciciela, który przygotował naród wybrany na publiczne wystąpienie Chrystusa Pana i stwierdził jego mesjańską godność.

Przyjście mistyczne

Wprawdzie dzieło Odkupienia już się dokonało, lecz każde nowe pokolenie ludzkie musi sobie przyswoić jego owoce. Zdajemy sobie sprawę, jak wielka część ludzkości nie słyszała jeszcze Dobrej Nowiny. Sami również odczuwamy potrzebę wyzwolenia od błędów i grzechów. Oczekujemy nawiedzenia Bożego przez łaskę dla siebie i dla naszych czasów. Często powtarzane w liturgii adwentowej wezwanie „Przyjdź” jest wyrazem aktualnych tęsknot Kościoła.

Bóg udziela nam łaski w miarę naszego przygotowania. Mamy gotować drogę Panu poprzez skupienie i modlitwę. Dlatego w Adwencie Kościół nakazuje wstrzymanie się od zabaw i wzywa do pokuty, tj. odwrócenia się od zła, i czynienia dobra.

Przyjście ostateczne

Rozwój Królestwa Bożego odbywa się równolegle z rozwojem Odkupienia, zaczyna się z narodzeniem Chrystusa w stajence betlejemskiej, rozkwita w życiu Kościoła, kończy się Sądem Ostatecznym u schyłku wieków. Powtórne przyjście Chrystusa Pana będzie objawieniem jego chwały i ostatecznym ugruntowaniem Jego Królestwa. Wtedy to Chrystus zbierze swoich wybranych ze wszystkich stron świata i wprowadzi ich do Królestwa swego Ojca. Całe dzieje Kościoła są przygotowaniem na to przyjście.

Rozpoczynają nowy rok Kościelny szczególnie żywo uświadamiamy sobie prawdę, że jesteśmy członkami Kościoła pielgrzymującego i gotujemy się również na ostateczne przyjście Zbawiciela.
Od czasów Bolesława Wstydliwego królowie polscy i przedstawiciele sześciu stanów składali w pierwszą niedziele Adwentu świecę ze słowami „gotów jestem na przyjście Pana”. Siedem świec, które płoną na ołtarzu w czasie Mszy Rorate, przypomina ten zwyczaj i wzywa także nas do gotowości.

Okres Bożego Narodzenia

„Przez tajemnice wcielonego Słowa zajaśniał oczom naszej duszy blask Twojej światłości, abyśmy poznając Boga w widzialnej postaci, zostali przezeń porwani do umiłowania rzeczy niewidzialnych” (z prefacji o Bożym Narodzeniu).

Słowo stało się Ciałem

Te krótkie słowa św. Jana wyrażają treść obchodzonej tajemnicy. Słowo, druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, zrodzone z istoty Ojca, zjednoczyło się z człowieczeństwem, zrodzonym w czasie z ciała Niepokalanej Matki.

Niezwyciężone Słońce

Dzień narodzenia Pana Jezusa w Betlejem nie jest znany. Na obchód tej uroczystości wyznaczono dzień po zimowym przesileniu dnia z nocą. Noc osiągnęła najdłuższe trwanie i obecnie zaczyna się cofać. Wzrastające promieniowanie światła wypiera ciemność. Ojcowie Kościoła widzieli w tym zjawisku symbol przyjścia Zbawiciela.

Św. Augustyn wola: „Radujmy się, bracia, w tym dniu świętym, nie z powodu słońca widzialnego, lecz z narodzenia niewidzialnego Stwórcy tegoż słońca. Wszystkie jego dzieła pozostają w naturalnej harmonii: ze wzmagającą się dzienna jasność przychodzi na świat Zbawiciel, który światłem swej łaski nieustannie odnawia wewnętrznego człowieka”.

Prawdziwa Zamiana

Św. Paweł uczy, że Bóg zesłał swego Syna narodzonego z niewiasty, abyśmy dostąpili przysposobienia synowskiego. Chrystus przyjął naturę ludzka, aby nam dać udział w swoim Bóstwie; podejmując życie ludzkie, aby nam dać udział w życiu Bożym. Wszyscy, którzy w Niego wierzą i żyją w Jego łasce, są dziećmi Bożymi. Kościół sławi Boga za tę przedziwną zmianę słowami antyfony śpiewanej w dniu oktawy Bożego Narodzenia: „O przedziwna zmiano! Stwórca rodzaju ludzkiego, przyjąwszy ciało i duszę ludzką, raczył narodzić się z Dziewicy i za sprawą Ducha Św. stając się człowiekiem, dał nam udział w swoim Bóstwie”.

Dziecię Złożone w Żłobie

Aby wskazać sposób uleczenia ran, zadanych naturze ludzkiej przez grzech pierworodny, Chrystus wybrał niezwykłe okoliczności swego przyjścia. Uniżył samego siebie i przybrał postać sługi, narodził się z przeczystej Dziewicy w skrajnym ubóstwie. Z głębokim wzruszeniem rozważamy te okoliczności. Umiejmy naśladować Zbawiciela w pokorze, czystości i ubóstwie.

Bóg Prawdziwy z Boga Prawdziwego

Podziwiając uniżenie się Syna Bożego nie zapominajmy, że Dziecię, które urodziło się w Betlejem test prawdziwym Bogiem, Przez Chrystusa objawił się ludzkości Bóg. Rozważaniu tej strony tajemnicy Wcielenia poświęcone jest odrębne święto Epifanii, czyli Objawienia Pańskiego, które obchodzimy 6 stycznia. To święto wschodniego pochodzenia stanowi dopełnienie uroczystości Bożego Narodzenia. Liturgiczny okres świąteczny zamyka. Wspomnienie Chrztu Pana Jezusa w Jordanie. Bardzo ściśle wiąże się ze świętami Oczyszczenie N. M P pamiątka dnia, w którym Matka Boża wniosła nowego Króla do świątyni Starego Testamentu.

Zawsze Wierni, nr 14, 01-02.1997, s. 43.

*ny (4)Okres Wielkanocny

Zaprawdę godne to sprawiedliwe, abyśmy Ciebie, Panie, w tym czasie ….. sławili….Chrystus… On bowiem jest prawdziwym Barankiem,

i zmartwychwstając przywrócił nam życie.
(Prefacja wielkanocna)

Zmartwychwstał Pan prawdziwie, Alleluja

Wszystkie tajemnice życia ukrytego i publicznego Pana Jezusa były przygotowaniem do Jego ofiary i Zmartwychwstania. Ono jest kulminacyjnym punktem dzieła Odkupienia i fundamentem naszej wiary. Św. Paweł napisał: „Jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest przepowiadanie nasze, daremna jest i wiara wasza”. Zdanie to można odwrócić. Skoro Chrystus zmartwychwstał, daremne są wszelkie zakusy Jego wrogów, daremne są wszystkie ataki na wiarę.

Niedziela Zmartwychwstania jest najstarszym i największym świętem chrześcijaństwa. Obchód świąteczny trwa przez całą oktawę, a przedłużeniem jego jest Okres Wielkanocny kończący się oktawą Zesłania Ducha Świętego. Czterdziestodniowy pobyt Pana Jezusa na ziemi po Jego Zmartwychwstaniu przypomina paschał: wielkanocna świeca płonąca w czasie Mszy i Nieszporów aż do święta Wniebowstąpienia Pańskiego. Wyrazem naszej radości ze zwycięstwa Zbawiciela nad szatanem, grzechem i śmiercią jest powtarzający się często okrzyk: Alleluja!

Nowe życie

Ludzie wskrzeszeni przez Pana Jezusa Wracali do życia, jakie przedtem prowadzili. Natomiast Chrystus nie wrócił do życia doczesnego, lecz rozpoczął nowe życie, które będzie trwało na wieki. Jest ono zwrócone całkowicie ku Ojcu: „Umarłszy grzechowi raz umarł, a powstawszy z martwych żyje dla Boga”. Życie Jezusa Zmartwychwstałego jest wzorem naszej świętości, naszego życia nadprzyrodzonego, którego treścią jest odwrócenie się od grzechu i zwrócenie się do Boga. Podstawą życia nadprzyrodzonego jest łaska uświęcająca wlana w naszą duszę na Chrzcie świętym. Sakrament ten jest ściśle związany z tajemnicą Zmartwychwstania. Liturgia Okresu Wielkanocnego stale wspomina tę wzajemną zależność i zachęca, abyśmy przez częste i godne przyjmowanie Eucharystii rozwijali w sobie życie Boże, zaszczepione w naszej duszy przez Chrzest święty.

Będziecie mi świadkami

Zadaniem Apostołów było świadczyć o dziele Jezusa Chrystusa, a zwłaszcza o Jego Zmartwychwstaniu. Umocnieni w wierze obcowaniem ze zmartwychwstałym Chrystusem, znosili zwycięsko prześladowania i śmierć, pieczętując swoje świadectwo własną krwią. W ich ślady poszli męczennicy. W okresie Wielkanocnym w święta Apostołów i Męczenników Kościół używa specjalnych formularzy mszalnych i brewiarzowych, które podkreślają ich łączność z Chrystusem w ich męce i chwale. Obowiązek składania świadectwa Chrystusowi zmartwychwstałemu spoczywa na wszystkich pokoleniach chrześcijan, a więc także i na nas.

Zesłanie Ducha Świętego

Chrystus wstąpiwszy ponad wszystkie niebiosa, siedząc po prawicy Bożej zesłał w dniu dzisiejszym obiecanego Ducha Świętego na przybrane dzieci. Dlatego cały okrąg ziemi tonie w nadmiarze radości.
(Prefacja o Duchu Świętym)

Gdy wypełniły się dni Pięćdziesiątnicy

Pięćdziesiątego dnia po święcie Paschy obchodzono w Starym Testamencie święto dziękczynienia za żniwa (por. lekcja z Soboty Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Świętego). Wspominano również ogłoszenie dziesięciu przykazań, które dokonało się na górze Synaj pięćdziesiątego dnia po wyjściu z Egiptu. W tym dniu zstąpił na Apostołów Duch Święty w postaci ognia i wichru.

Duch Pański napełnił okrąg ziemi

Duch Święty jest Trzecią Osobą Trójcy Przenajświętszej, jest równy Ojcu i Synowi i od Nich odwiecznie pochodzi jako Osobowa Miłość. Duch Święty, który jest pierwszą i najwyższą Miłością, jest źródłem wszelkiej miłości w stworzeniach. Duchowi Świętemu przypisujemy doprowadzenie dzieł Bożych do doskonałości, a zwłaszcza uświęcenie dusz.

Dawca życia nadprzyrodzonego

Duch Święty przychodzi do nas albo w sposób nadzwyczajny, przez niezwykłe znaki zewnętrzne, jak to się stało w dzień Pięćdziesiątnicy, albo w sposób zwyczajny przez Sakramenty święte.
W specjalny sposób Duch Święty działa w sakramentach Chrztu, Bierzmowania i Kapłaństwa, które dają człowiekowi stałe usprawnienia duchowe i wyciskają w duszy niezatarte znamię.

Dary Ducha Świętego

Już na Chrzcie św. dusza otrzymuje dary Ducha Świętego, to jest nadprzyrodzone uzdolnienia do działania pod Jego wpływem. Pismo święte wymienia siedem darów Ducha Świętego. Dar bojaźni przejmuje nas obawą przed grzechem jako obrazą Boga. Dar męstwa dodaje siły do pokonywania trudności w służbie Bożej. Dar pobożności budzi w nas uczucie miłości wobec Boga jako naszego Ojca oraz wobec bliźnich, którzy są dziećmi Ojca niebieskiego. Dar rady wskazuje w trudnościach, jak osiągnąć to, co Bogu najmilsze, a dla nas najkorzystniejsze. Dar umiejętności sprawia, że cenimy dobra wieczne wyżej niż doczesne. Dar rozumu pomaga głębiej zrozumieć prawdy objawione. Dar mądrości daje nam wyczucie wielkości i obecności Boga, który jest Najwyższym Dobrem. Działanie tych darów objawiło się w widoczny sposób w życiu Apostołów po Zesłaniu Ducha Świętego.

Źródło świętości Kościoła

W dzień Zesłania Ducha Świętego Kościół Chrystusowy rozpoczął swoją działalność. Apostołowie umocnieni darami Ducha Świętego odważnie zaczęli głosić dobrą nowinę o Chrystusie Odkupicielu. Duch Święty uczynił ich słowa skutecznymi i doprowadził około trzech tysięcy ludzi do Chrztu świętego. W ten sposób powstała pierwsza gmina chrześcijańska, która z czasem rozwinęła się w Kościół katolicki, czyli powszechny, ogarniający całą kulę ziemską. Duch Święty jest jakby duszą Kościoła świętego. Mimo wielu ludzkich słabości, a nawet grzechów jego członków, ciągle go ożywia, strzeże przed błędem w wierze i prowadzi drogą światłości.

Najlepszy Pocieszyciel

Św. Paweł na czele owoców Ducha Świętego wylicza „miłość, wesele, pokój”. Są to dobra, ku którym wyrywa się każda dusza ludzka. Zapewnia je jednak tylko uległość natchnieniom Ducha Świętego. Apostołowie nawet w chwilach prześladowania „cieszyli się, że mogli cierpieć dla imienia Jezusowego”. Kościołowi Chrystusowemu nadal towarzyszy zwycięska radość. W święto Zesłania Ducha Świętego wyraźniej uświadamiamy sobie Jego nieustanną obecność w Kościele i naszych duszach. Dlatego w to święto „cały okrąg ziemi tonie w nadmiarze radości”.

„Prosimy cię, Panie, niech Duch Święty odnowi nasze dusze przez ten Boski Sakrament, gdyż On sam jest odpuszczeniem wszystkich grzechów” (Pokomunia Wtorku w Oktawie Zesłania Ducha Świętego).
„Panie, niech Pocieszyciel, który od Ciebie pochodzi, oświeci nasze umysły i doprowadzi je do wszelkiej prawdy, jak to obiecał Twój Syn” (Kolekta Środy Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Świętego)

Zawsze Wierni, nr 16, 05-06.1997, s. 4

 

 

***

Rok liturgiczny (5)

„Prosimy Cię, Panie, dozwól nam godnie uczestniczyć w tym misterium, ilekroć bowiem sprawujemy pamiątkę ofiary Chrystusa, spełnia się całe dzieło naszego zbawienia”.
(sekreta dziewiątej niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego)

OBJAŚNIENIA DOGMATYCZNE

Czas po Zesłaniu Ducha Św. jest okresem, w którym liturgia poświęca szczególną uwagę tajemnicy Kościoła Chrystusowego, który jest ciałem mistycznym Jezusa. Następujący po Wniebowstąpieniu Pańskim dzień Zesłania Ducha Św. był właściwym dniem narodzin Kościoła. O ile dotychczas okresy liturgiczne były poświęcone ku czci głównych tajemnic Wcielenia i Odkupienia, o tyle teraz będziemy święcić owoce tych tajemnic, a zwłaszcza życie wewnętrzne, oraz działalność zewnętrzną Kościoła, oblubienicy Chrystusa, którą On zaślubił sobie na Krzyżu w miłości Ducha św. Naukę o mistycznym ciele Chrystusa streścił Ojciec św. Pius XII w sławnej Encyklice Mystici Corporis Christi: „Chrystus – pisze Papież – jest w nas przez Ducha swojego, udziela Go nam i tak przez Niego działa, iż wszelkie rzec można sprawy Boże, dokonane przez Ducha św. w duszach, są zarazem dziełem Chrystusa. Jeśli kto Ducha Chrystusowego nie ma –mówi Apostoł – ten nie jest Jego. Lecz jeśli Chrystus w was jest… Duch żyje wskutek usprawiedliwienia” (Rz 8, 9–10). To uczestnictwo w Duchu Chrystusowym sprawia, że wszelkie dary, cnoty i charyzmaty istniejące w Głowie w sposób wybitny, przebogaty i twórczy, przenikają, we wszystkie członki Kościoła i wciąż w nich wzrastają, zależnie od miejsca jakie owe członki zajmują w mistycznym Ciele Chrystusa, i dzięki nim Kościół staje się jakby pełnią i dopełnieniem Odkupiciela, Chrystus zaś znajduje w Kościele pod każdym względem poniekąd swe wykończenie.

I oto w tych właśnie słowach tkwi rozwiązanie, które rozwinął św. Augustyn: „mianowicie, że Głowa mistyczna, którą jest Chrystus, i Kościół, uosabiają na ziemi jakby drugiego Chrystusa, tworzą razem jednego nowego człowieka tak, iż przezeń kojarzą się niebiosa z ziemią, prowadząc dalej bez przerwy zbawcze dzieło krzyża: oto Chrystus Głowa i Ciało, to cały Chrystus”. Chrystus wraz z Kościołem tworzy tajemniczy, lecz rzeczywisty organizm. Ten organizm nazywamy „mistycznym” w odróżnieniu od naturalnego, lub moralnego. „O ile bowiem w ciele naturalnym zasada jedności tak kojarzy jego części, iż pozbawia je wszelkiej samoistności, o tyle w mistycznym ciele siła jednocząca chociaż także jest dośrodkowa wiąże członki ze sobą w ten sposób, iż każdy z nich własną stanowi osobę.

Różnica między ciałem mistycznym a moralnym jest niemniej bardzo poważna; W tak zwanym bowiem ciele moralnym zasadą jedności jest wyłącznie wspólny cel, oraz dzięki władzy społecznej, zespolenie wszystkich w pochodzie ku temu celowi. W mistycznym Ciele oprócz wymienionego celu jest nadto zasada inna, wewnętrzna – jest ona tak wzniosła, że z natury swej przewyższa wprost nieskończenie wszelkie węzły jedności, które kojarzą ciała fizyczne, lub moralne: a jest nią Duch Św., który jeden i ten sam co do liczby, napełnia cały Kościół i jednoczy go”.

Dlatego nazywamy Ducha Św. duszą Ciała Chrystusowego. Z nauki o Ciele mistycznym możemy wyciągnąć wiele ważnych wniosków dla naszego ustosunkowania się do Chrystusa i do bliźnich. Z jednej strony bowiem istnieje równość członków w ich łączności z Chrystusem (tylko wola każdego z nich wpływa na miarę tej łączności), a zatem i równość ich osobistej wartości. Z drugiej strony istnieje różnorodność członków pod względem funkcji jakie w całości organizmu spełniają. Wartość wewnętrzna poszczególnego członka bynajmniej nie zależy od tego, jakie mu przypadło miejsce, lecz od tego, czy powierzone sobie od Boga zadanie dobrze wypełnił.

Innym wnioskiem wypływającym z tej nauki, to czysto nadprzyrodzony charakter Kościoła. Duch Św. jest Darem Bożym, i darem również jest Kościół przez Niego stworzony: jest czymś co nam przyszło „z góry”. Dary Boże można tylko przyjąć, albo odrzucić – a więc wobec Kościoła również możliwym jest tylko stosunek, albo negatywny, albo pozytywny. Obojętność byłaby niekonsekwencją.

Z tego cośmy powiedzieli wypływają również własności Kościoła: Jest on jeden, bo jest żyjącym wciąż Chrystusem. Jest święty, bo uświęca go Duch Św., żyjący w jego członkach, jest katolicki tzn. powszechny, przeznaczony dla wszystkich ludzi, wszystkich narodów, wszystkich czasów, jest apostolski, bo w apostołach założony i przez następców apostołów rozszerza się w nieprzerwanej ciągłości aż do naszych czasów.

Kościół jest wciąż wśród nas żyjącym Chrystusem, który nas przez Kościół uświęca i prowadzi do nieba. Uświęcić, to znaczy przepromienić człowieka jasnością łaski Duch Św., dać mu pełnię wewnętrznej harmonii opartej o potrójną jedność: z Bogiem, z ludźmi i z sobą samym. Uświęcić wreszcie, to nawiązać kontakt z Bogiem w stałym przymierzu miłości, przymierzu, które zła wola ludzi raz po raz zrywa, chociaż jego owocem jest udział w życiu samej Trójcy Przenajświętszej. To zjednoczenie dokonać się może li tylko w ramach widzialnej zbiorowości wiernych. Dlatego Kościół uświęca nie tylko głosząc prawdę objawioną (urząd nauczycielski), ale przede wszystkim przez kult i sakramenty. Liturgia jest główną czynnością, którą Kościół sprawuje jako mistyczne Ciało Chrystusa, w jedności z Chrystusem – Głową, w Jego imieniu i z Jego rozkazu, by nam była uzmysłowiona i uprzytomniona tajemnica naszego Odkupienia.

OBJAŚNIENIA LITURGICZNE

Okres niedziel następujących po Zesłaniu Duch Św. nie jest całkowicie jednolity, ani co do treści, ani co do pochodzenia. Pierwotnie rozróżniano rozmaite grupy niedziel odnoszących się do ważniejszych uroczystości świętych: śś. Piotra i Pawła, Wawrzyńca, Cypriana, Michała itd. Niemniej jednak ich treść nie tyle nawiązywała do tych świąt ile do życia moralnego członków Kościoła, w których łaska i Dary Ducha Św. mają się rozwijać ku chwale Chrystusa Zmartwychwstałego. Nie należy więc w nich zawsze szukać jednej myśli przewodniej, do której by się wszystkie teksty formalnie odnosiły, jak to miało miejsce w innych okresach (np. Adwent, Post), ale układ ich jest normowany przez pewne zasady, które poniżej streszczamy:

a) Przede wszystkim każda niedziela jest jakby echem Wielkiej Niedzieli Zmartwychwstania: Często więc prawda podstawowa, na której się opiera nasze życie moralne, a mianowicie, że przez chrzest jesteśmy zanurzeni w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, kierowała wyborem wielu tekstów mszalnych.

b) Oczekiwanie przyjścia Chrystusa.
Motyw Adwentu stale brzmi w liturgii w okresie po Zesłaniu Ducha Św. jest on głównie zaznaczony po osiemnastej niedzieli.

c) Życie to rozwój cnót teologicznych i moralnych, to walka dobrego ze złem. Każda niedziela rozwija to hasło w najrozmaitszy sposób podkreślając coraz to inne dziedziny etyki chrześcijańskiej.
Barwa szat w okresie po Zesłaniu Ducha św. jest zielona, jest to barwa przyrody, symbol życia i nadziei, którą Duch Św. ożywia Kościół.

Zawsze Wierni, nr 17, 07-08.1997, s. 49.

Advertisements

Comments are now closed.