ŚŚ. Piotra i Pawła

ŚŚ. Piotra i Pawła

Święto dzisiejsze należy do dziesięciu obowiązkowych Kościoła powszechnego, których lista przedstawia się następująco: Obrzezanie Pańskie (1 I), Objawienie Pańskie (Trzech Króli) (6 I), świętego Józefa (19 III), Wniebowstąpienie (ruchome), Boże Ciało (ruchome), świętych Piotra i Pawła (29 VI), Wniebowzięcie (15 VIII), Wszystkich Świętych (1 XI), Niepokalane Poczęcie (8 XII) oraz Boże Narodzenie (25 XII).

Odpowiednia kultura religijna katolika nie tylko wymaga znajomości tej listy, ale żyjący rokiem liturgicznym w szczególny sposób je będzie obchodził, nawet jeśli dane święto nie jest już niestety obowiązkowe w jego kraju (choć dzisiejsze święto pozostaje takim w Polsce – dopiero w 2003 roku „znieśli” je moderniści nie posiadający władzy w Kościele). Nie tylko mamy tu do czynienia z nakazem „negatywnym”, zakazującym pracy w taki dzień. To jest tylko niejako warunkiem koniecznym do poświęcenia tego dnia Panu. Na pierwszym miejscu jest tu oczywiście wysłuchanie (lub śpiewanie) Mszy świętej, o ile to rzecz jasna możliwe w dzisiejszych trudnych warunkach, a co jest sposobem par excellence wypełnienia trzeciego Przykazania Boskiego. Ponadto, zwłaszcza gdy niemożliwa jest obecność na Mszy, może to być Komunia duchowa, specjalne akty pobożności, zwłaszcza w intencji Kościoła, którego najprzedniejszymi Patronami są święci Piotr i Paweł, a także jeszcze bardziej odświętny ubiór oraz uroczysty obiad czy kolacja, podobnie jak w inne ważniejsze święta roku (a do najważniejszych należą właśnie te, które Kościół ustalił jako obowiązkowe). Jest więc sporo sposóSą to również sposoby wielce pomocne, a wręcz nieodzowne, w wykształceniu w dzieciach i innych domownikach szacunku do dnia świętego i usposobienia ich do praktykowania nie tylko cnoty religii. Winni pamiętać o tym przede wszystkim ojcowie, których natura i Stwórca natury postawili na czele społeczności jaką jest rodzina.

Pelagiusz z Asturii


Posted in Uncategorized | Leave a comment

The Descent of the Holy Ghost

The Descent of the Holy Ghost

By Fr McKenna O.P.


In this Third Glorious Mystery of the Rosary, we commemorate:

— the coming of the Divine Spirit upon the disciples of Christ,

— and the foundation of our Holy Mother the Church.

Pentecost gloriously completes the cycle of the work of the Triune God:

— in the Creation, we worship the almighty power of the heavenly Father;

— in the Redemption, we behold with wonder the sublime mission of the Eternal Son, who said: “The Father hath worked till now, now I work.” Jesus finished in Calvary’s awful hour the work which His Father gave Him to do; and now, after His Ascension, He and the Father send down the Holy Ghost to complete the work of the Blessed Trinity;

— thus, the Holy Ghost is especially the gift of the other two Divine Persons.  His mission is the sublime work of guiding the Church, illuminating her supreme pastors, inspiring her saints, filling her doctors and her confessors with His choicest gifts, and establishing the reign of God in the souls of the faithful.

It is true that the Holy Ghost was always in the world. The Spirit of God spoke by the mouth of the patriarchs and the prophets from the beginning; but on the great festival of Pentecost He came in a different manner, being, in the language of Scripture, poured out on the disciples to fit them for their exalted office.  His advent was the especial fruit of our Blessed Lord’s sufferings and death. The world had no right to His coming; it was unfitted for His sublime presence and work.

But Jesus merited for us this heavenly gift, and went before the Father in order to plead for it in our behalf. “If I go not,” He said, ” the Paraclete will not come to you; but if I go, I will send Him to you” (John xvi. 7). Presenting His sacred humanity before His heavenly Father, Our Lord besought Him through His adorable wounds to bestow this sublime gift upon His followers.

And why was this?  Why, we may ask, was the Paraclete sent to us?  It was to perfect the work which the Son of God came on earth to inaugurate.  He had come to establish His Church, He had come to build the Bark of Peter. During His public life Our Lord had collected the materials for that vessel. He had placed its timbers in their proper order; and, to use a figure employed by the early Fathers of the Church, having completed that Bark of Peter, it was destined to sail over every sea, to brave every storm, to be tried by every tempest, to be pursued by every piratical enemy.  Men and demons would do their utmost to destroy it; but it was not destined to perish, for on it depended the salvation of the world.

On the first glorious Feast of Pentecost St. Peter’s Bark was launched — the sails of that mighty vessel were first unfurled.  What, then, was needed but a skilled Pilot to guide her course and favorable winds to fill her sails?  To-day, she commences her glorious voyage ; to-day, the divine Pilot — the Holy Ghost— is on board!  To-day, the winds of heaven fill her sails; to-day, her crew begin to cast forth their net. St. Peter’s Bark will sweep over every sea and gather in all souls destined for a happy eternity!

Let us here reflect for a moment upon the disciples of Christ, who formed the crew of that vessel. Let us consider their condition before the coming of the Holy Ghost.

In the first place, we are told that they were hidden away in an upper chamber in Jerusalem, fearing the Jews. They were timid, cowardly men; their faith was yet weak: their hearts were trem­bling within them. They dreaded to proclaim publicly the glorious name of their Master, in whom they firmly believed; nay, more, they were poor laborers — ignorant, uneducated men, little skilled in public preaching.

But lo! at the sound from Heaven, “as of a rushing mighty wind which filled the whole house where they were sitting,” a great change came over them. “They were all filled with the Holy Ghost,” says the Scripture. That Divine Spirit appeared to them like tongues of fire, whereby their exalted mission as preachers of the Gospel was typified and emphasized. Instantly their cold hearts burned with the fire of the Apostolate! Fear and, cowardice departed forever.

The Apostles, having become in a manner new men, are now inflamed with the love of God and with the desire for the salvation of all mankind. They go forth immediately to proclaim the dignity, the power and the sanctity of that name which was so despised by the Jews, the glorious name of Our Lord and Saviour Jesus-Christ. Boldly declaring their belief in His divinity, these once timid men are now willing to die martyrs for their Faith and the cause of the Blessed Master. The effect of Peter’s first sermon on the day of Pentecost is recorded in the Acts of the Apostles. Three thousand were converted — “devout men out of every nation under heaven;” for at that time were gathered in Jerusalem, in order to celebrate the Pentecostal festival, Jews from nearly every part of the world whither the Hebrews had been scattered. All these were confounded, as the Acts testify, because every man with amazement heard the Apostles speak to him in his own tongue.

In creating this material world our heavenly Father was pleased not to leave it in darkness, but placed the sun in the heavens to shed light and heat over its surface, to bring fruits and flowers to perfection. And that sun is so exalted, so far removed from human influences, that no man or nation can interfere with its light. So, in creating His Church, our Blessed Lord gave to it His Holy Spirit, which is its true Light, abiding with it forever, and conducting its children to paradise by the way of Christian perfection. Nor can men or demons prevent that sublime mission:

— Following St. Peter, the first to claim the special indwelling of the Paraclete is the supreme Head of the Church, its visible ruler and vicegerent of Jesus Christ. The Holy Ghost abides with our Holy Father the Pope, illuminating his counsels, filling him with divine wisdom, guarding him from error in his teachings, and, in short, making him what he is — the infallible guide for both pastors and people1.

— He, the Third Person of the Adorable Trinity, is with the Church in her councils, filling her hierarchy with zeal for the glory of God and the salvation of their people2. He directs their deliberations, illuminating their intellects so as to guard their people from all error and heresy.

— He is with the individual bishop, assisting him with the work of his diocese.

— He is with the pastor, instructing and enlightening his people. He is with the priest in the administration of the Sacraments. In the words of St. Augustine: “When I baptize, it is the Holy Ghost who purifies; when I pronounce the words of salvation, it is the Holy Ghost who cleanses from sin; when I speak the words of consecration, it is the Holy Ghost who changes bread into the Body of Our Lord, and wine into His Blood.”

— The Holy Ghost is with the nun in the schoolroom, with the mother in the Christian home, teaching the child the simple but sublime truths of our holy religion. He is with the faithful, welding them together, uniting them, as the grains of wheat in the bread, into that glorious body of believers of which Jesus Christ is the Head3.

Sublime mission of the Holy Ghost! Wonderful gift of God to a sinful world! For nineteen hundred years4has that sublime Spirit continually remained with the Bark of St. Peter, bringing and preserving therein all the children of God in the unity of faith and in the bond of charity.

From these marvelous conditions and results shall not all men, not willfully blind to the light of truth, believe and testify that the Church is the spotless Spouse of Christ, the immaculate Bride of the Lamb? “By this shall all men know,” says Christ, “that you are my disciples— if you have love one for another;” and again, in the discourse at the Last Supper: “I pray for them that they all may be one, as Thou, Father in me, and I in Thee” (John xvii. 21).

Proceeding to reflect upon the work of the Holy Ghost in the individual soul, we should, each of us, consider here the infinite debt we owe to that Divine Spirit for the precious graces which He has bestowed on us through the holy Sacraments:

— First of all, should we gratefully acknowledge the gift of Faith — that gift which is so inestimably precious that without it it is impossible to please God, as St. Paul emphatically declares.

Though the Holy Ghost, according to Sacred Scripture, is most prodigally shed abroad throughout the whole universe, how many are there, alas, who place obstacles to that divine Luminary and prevent its rays from penetrating their souls! Ignorance, prejudice, and the corruption of gross vices are as so many dense clouds which prevent the rays of that divine Light from illumining the soul. It is true that Faith is a free gift of God, and that God may and can, and often does, bestow that gift, even unasked, upon persons leading a life of sin. Thus, He enlightened Saul on the road to Damascus, and made him an apostle at the very time that he was breathing threats against the Christians. But, as a rule, the priceless gift of Faith must be asked of God, and the means of obtaining it must be employed by those who desire to possess it, one of those means being the Sacrament of Baptism. Baptism is not only the door to the other Sacraments, but it gives us a spiritual right to the Holy Ghost. It infuses into the heart of the recipient the gift of divine Faith, which is to the soul what sight is to the body; and it enables even a child, as reason dawns, to grasp the lofty teachings of the Church. Later on in the Christian life, the Holy Ghost is given to the children of God in the Sacrament of Confirmation, by which, in the language of St. Paul, we become the temples of the Holy Ghost, and should (as he tells us) glorify and bear God in our body. The work of the Holy Ghost in the individual soul is to form Jesus Christ in it. Hence, again says the Apostle of the Gentiles, “The Holy Ghost is laboring with unceasing groaning that Jesus Christ be formed in you.” And if, true to His guidance, the soul advances from perfection to perfection, becoming more and more enlightened, more and more inflamed with the love of God, it at last arrives at that sublime state to which Christ called all His followers when He enjoined upon them: “Be ye perfect, as your heavenly Father is perfect.”

According to St. Paul, there are three ways of opposing the Holy Ghost in His action on the soul:

The first is our resistance to His divine influence when we do not cooperate with His loving designs in the work of our sanctification. He is ever laboring with unceasing groaning (says the Apostle) to form Christ in us. He is urging us to more fervent and frequent prayer, to more manly self-denial, more frequent and profitable approach to the Sacraments, more earnest imitation of our Blessed Lord, who counsels us to renounce ourselves, and daily to take up our cross and follow Him.

It grieves this Blessed Spirit of God to behold us so careless and indifferent in the great work of our own sanctification. We are like a lazy farmer who, possessed of rich soil which if well cultivated would produce luscious and abundant fruit, fails to improve his opportunities. We also fail to cooperate with our gracious Lord in producing a golden harvest. We also fail to obey Him who tells us to lay up treasures in heaven, where the rust cannot destroy, nor moths consume, nor thieves break through and steal.

— The second way in which we oppose the Holy Ghost is when we grieve Him by deliberately committing venial sin. Venial sin does not kill the soul, but it often seriously wounds it. It defiles it, and, in a manner, paralyzes it by weakening its energies and leaving it faint and sickly. Just as neglect of a trifling malady often leads to the death of the body, so venial sin too often leads the soul to mortal sin.

Alas, for the careless Christian whose life abounds in many willful venial sins! By undue indulgence of the appetite, slothfulness in prayer and other religious duties; by slight fits of anger, or of impatience; and, what is far more serious, by frequenting dangerous company, and giving the eyes, the tongue and the mind liberties that are dangerous to modesty, how often do men and women seriously wound the soul, even though they do not actually cause her death!

— But the greatest of all evils occurs when the sinner utterly quenches the light of the Holy Ghost by willful mortal sin. “Know you not that your bodies are the temples of the Holy Ghost?” “He who defileth the temple of God,” says St. Paul, “him shall the Lord destroy.” It is true that although the sentence of death is passed upon deadly sin, through the infinite mercy of God, its execution is often deferred. Though the Holy Ghost is driven away from the soul by one mortal sin, and the temple of God is horribly deformed and devastated, like a beautiful structure charred and blackened by fire, yet, praise be to God! the Holy Ghost does not yet abandon the unworthy Christian. By many gentle and loving means He still strives to bring back the sinner to repentance. Even as the dove, driven from its little cote by the serpent which has entered and defiled its nest, hovers around, waiting for the venomous intruder’s departure, in order to return and cleanse its nest and again dwell in its cherished home, or as the poor Irish mother, driven from the loved cottage of her youth by the emissary of the landlord, does not abandon the home of her heart, but sits by the roadside with her children till the intruder has withdrawn, and then goes back to her dwelling, rekindling the fire upon her humble hearth and making bright again her little cottage, so the Holy Spirit does not completely abandon the soul when it falls into mortal sin, but mercifully endeavors to excite it to remorse. Sometimes He makes use of sickness, of loss of temporal goods or friends; sometimes, of the sudden death of a companion in sin. Or, it may be by a mission, a sermon, or a word of advice that the transgressor is induced to enter into himself, to forsake his sinful life, and return once more to his God.

Yes, it is the Holy Ghost who, acting thus upon the sinner’s soul, urges upon him this vital change. And when at length the unfortunate one yields to this Divine Spirit, immediately like a skillful architect, divine love and mercy begin to purify and sanctify the soul, to rebuild its beautiful temple, to adorn it, and make it once more His dwelling place, causing the angels in heaven to rejoice over the sinner doing penance.

Such is the mission and the work of the Holy Ghost. We should then labor earnestly to cooperate with Him in that blessed work of our sanctification:

— Let us be fervent in prayer for this is the will of God that we watch and pray without ceasing, lest we enter into temptation.

— Frequently, too, let us approach the Sacraments of Penance and the Blessed Eucharist, for they are the great channels through which the Holy Ghost directly acts on our souls.

— Let us not grieve the Holy Spirit by exposing ourselves to sin or the occasions of sin, but faithfully correspond to His graces, and grate fully thank Him for the gift of Faith, which infinitely surpasses all the riches and treasure of this world.

(From the book of Fr. Charles-Hyacinth McKenna O.P.,  The Treasures of the Rosary, New York, P.J. Kenedy & Sons, 1917  (written 1835)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Boże Ciało – to Pan Jezus domagał się ustanowienia uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi

Boże Ciało – to Pan Jezus domagał się ustanowienia uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi

Posted by Marucha w dniu 2017-06-15 (czwartek)

Boże Ciało jest jednym z najważniejszych świąt obchodzonych w Kościele katolickim.

Choć świadomość niezwykłego cudu przemiany konsekrowanego chleba i wina w rzeczywiste Ciało i Krew Chrystusa towarzyszyła wiernym od początku chrześcijaństwa, jednak trzeba było czekać aż dziesięć stuleci zanim zewnętrzne przejawy tego kultu powstały i zadomowiły się w Kościele.

Bezpośrednią przyczyną ustanowienia uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa były objawienia, w których to sam Pan Jezus domagał się tego.

Początek tradycji obchodzenia święta Bożego Ciała sięga XIII wieku. U progu tego stulecia – na Soborze Laterańskim IV (1215) – w Kościele katolickim przyjęto dogmat o transsubstancjacji, czyli przemianie substancji chleba i wina, w Ciało i Krew Chrystusa z zachowaniem ich naturalnych przypadłości takich jak smak, wygląd, forma itp. Wiązało się to z coraz mocniejszymi wpływami filozofii greckiej oraz tradycji scholastycznej w teologii Kościoła zachodniego.

Wraz z ogłoszeniem dogmatu, wzrosło zainteresowanie kultem Eucharystii, która przestawała być jedynie elementem liturgii, lecz coraz mocniej postrzegana była jako dowód na trwałą obecność Chrystusa na Ziemi. Święto eucharystyczne przypadało w tym okresie zwyczajowo w Wielki Czwartek w czasie, którego – zgodnie z tradycją ewangeliczną – Jezus po raz pierwszy dokonał przemiany chleba i wina w swoje Ciało i Krew.

Bezpośrednią przyczyną ustanowienia uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa były objawienia bł. Julianny z Cornillon. Około 1207 r., jako szesnastoletnia dziewczyna, przeżyła pierwsze widzenia, choć były one jeszcze mgliste i niezrozumiałe. Zgodnie z tradycją hagiograficzną dopiero kilkanaście lat później, w 1245 roku, św. Juliannie ukazać miał się Chrystus, który w widzeniu domagał się ustanowienia święta Eucharystii na pierwszy czwartek po święcie Trójcy Przenajświętszej. Pod wpływem tych objawień bp Robert ustanowił w 1246 r. święto Bożego Ciała, początkowo dla diecezji Liege oraz zainaugurował pierwszą procesję eucharystyczną ulicami miasta.

Wkrótce zaczęto jednak wysuwać przeciwko Juliannie oskarżenia o herezję, a decyzję o wprowadzeniu święta Bożego Ciała w diecezji Liege, uznano za przedwczesną. Zarzuty te spowodowały, że święto przestało być obchodzone.

Sprawa święta Eucharystii nie została jednak zapomniana. Problemem tym zajął się późniejszy biskup Verdun, a od 1261 papież Urban IV. Do ostatecznego uznania święta Bożego Ciała za powszechne, papieża skłonił cud eucharystyczny, jaki miał miejsce w Bolsenie (w środkowych Włoszech) w 1263 roku. W czasie jednej z Mszy św. podczas przemienienia, kapłan zauważyć miał, że z konsekrowanej hostii zaczynały spadać krople krwi. Poplamiona krwią chusta została przesłana papieżowi, który w tym czasie przebywał w Orvieto w Umbrii. Urban IV umieścił relikwię w tutejszej katedrze, a pod wpływem fascynacji cudem rozpoczął aktywne starania, których celem miało być ustanowienia święta Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa.

Ułożenie liturgii i tekstów odczytywanych w czasie święta, papież zlecić miał samemu św. Tomaszowi z Akwinu, który na tę okazję stworzył jeden z najpiękniejszych hymnów kościelnych pt. Pange lingua.

11 sierpnia 1264 r. Urban IV ogłosił bullę Transiturus de hoc Mundo, na mocy której Boże Ciało stało się świętem całego Kościoła. Śmierć papieża przeszkodziła jednak ogłoszeniu bulli. Dokonał tego papież Jan XXII (w 1334 r.), natomiast papież Bonifacy IX polecił w 1391 r. wprowadzić święto Bożego Ciała wszędzie tam, gdzie jeszcze nie było ono obchodzone.

W Polsce jako pierwszy wprowadził to święto bp Nankier w 1320 r. w diecezji krakowskiej. Pod koniec XIV wieku w Kościele katolickim w Polsce święto Bożego Ciała było obchodzone już we wszystkich diecezjach. Było ono zawsze zaliczane do świąt głównych. Od końca XV w. przy okazji tego święta udzielano błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.

Procesje eucharystyczne w dniu Bożego Ciała wprowadzono później niż samo święto. Pierwszym śladem ich istnienia jest wzmianka o uroczystej procesji przed sumą w Kolonii w latach 1265-75. Podczas procesji niesiono krzyż z Najświętszym Sakramentem. W ten sposób nawiązywano do dawnego zwyczaju zabierania w podróż Eucharystii dla ochrony przed niebezpieczeństwami.

W XV w. procesje eucharystyczne odprawiano w całych Niemczech, Anglii, Francji, północnych Włoszech i Polsce. W Niemczech procesję w uroczystość Bożego Ciała łączono z procesją błagalną o odwrócenie nieszczęść i dobrą pogodę, dlatego przy czterech ołtarzach śpiewano początkowe teksty Ewangelii i udzielano uroczystego błogosławieństwa.

W Polsce zwyczaj ten wszedł do „Rytuału piotrkowskiego” z 1631 r. Rzymskie przepisy procesji zawarte w Caeremoniale episcoporum (1600 r.) i Rituale romanum (1614 r.) przewidywały jedynie przejście z Najświętszym Sakramentem bez zatrzymywania się i błogosławieństwo eucharystyczne na zakończenie.

Źródło: KAI



Posted in Uncategorized | Leave a comment

Litaniae de Sacratissimo Corde Iesu – śpiewana

Litaniae de Sacratissimo Corde Iesu – śpiewana

Kyrie, eléison.
Christe, eléison.
Kyrie, eléison.
Christe, audi nos.
Christe, exáudi nos.

Pater de caelis Deus, miserére nobis.
Fili, Redémptor mundi, Deus,
Spíritus Sancte, Deus,
Sancta Trínitas, unus Deus,

Cor Jesu, Filii Patris aetérni,
Cor Jesu, in sinu Vírginis Matris a Spiritu Sancto formátum,
Cor Jesu, Verba Dei substantiáliter unítum,
Cor Jesu, majestátis infinitae,
Cor Jesu, tempi um Dei sanctum,
Cor Jesu, tabernáculum Altíssimi,
Cor Jesu, domus Dei et porta caeli,
Cor Jesu, fornax ardens caritatis,
Cor Jesu, justtiae et amóris receptáculum,
Cor Jesu, bonitate et amóre plenum,
Cor Jesu, virtútum ómnium abýssus,
Cor Jesu, omni laude digníssimum,
Cor Jesu, rex et centrum ómnium córdium,
Cor Jesu, in quo sunt omnes thesáuri sapiéntiae et scintiae,
Cor Jesu, in quo hábitat omnis plenitúdo divinitátis,
Cor Jesu, in quo Pater sibi bene complácuit,
Cor Jesu, de cujus plenitúdine omnes nos accépimus,
Cor Jesu, desidérium cóllium aeternórum,
Cor Jesu, pátiens et multae misericórdire,
Cor Jesu, dives in omnes qui ínvocant te,
Cor Jesu, fons vitae et sanctitátis,
Cor Jesu, propitiatio pro peccátis nostris,
Cor Jesu, saturátum oppróbriis,
Cor Jesu, attrítum propter scélera nostra,
Cor Jesu, usque ad mortem obédiens factum,
Cor Jesu, láncea perforáturn,
Cor Jesu, fons totius consolatiónis,
Cor Jesu, vita et resurréctio nostra,
Cor Jesu, pax et reconciliátio nostra,
Cor Jesu, víctima peccatórum,
Cor Jesu, salus in te sperántium,
Cor Jesu, spes in te moriéntium,
Cor Jesu, delíciae Sanctórum ómnium,

Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, parce nobis, Domine.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, exaudi nos, Domine.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, miserére nobis.
V. Jesu, mitis et húmilis Corde.
R. Fac cor nostrum secúndum Cor tuum.
Oremus. Omnípotens sempitérne Deus, réspice in Cor dilectíssimi Filii tui, et in laudes et satisfactiónes, quas in nómine peccatórum tibi persólvit, iísque misericórdiam tuam peténtibus tu véniam concéde placátus, in nómine ejúsdem Fílii tui Jesu Christi: Qui tecum vivit et regnat in sáecula saeculórum.
R. Amen


Chryste usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże, zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, Jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.

Serce Jezusa, Syna Ojca Przedwiecznego, zmiłuj się nad nami.

Serce Jezusa, w łonie Matki Dziewicy przez Ducha Świętego utworzone, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, ze Słowem Bożym istotowo zjednoczone, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, nieskończonego majestatu, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, świątynio Boga, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, przybytku Najwyższego, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, domie Boży i bramo niebios, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, gorejące ognisko miłości, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, sprawiedliwości i miłości skarbnico, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, dobroci i miłości pełne, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, cnót wszelkich bezdenna głębino, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, wszelkiej chwały najgodniejsze, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, królu i zjednoczenie serc wszystkich, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, w którym są wszystkie skarby mądrości i umiejętności, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, w którym mieszka cała pełnia Bóstwa, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, w którym sobie Ojciec bardzo upodobał, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, z którego pełni wszyscyśmy otrzymali, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, odwieczne upragnienie świata, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, cierpliwe i wielkiego miłosierdzia, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, hojne dla wszystkich, którzy Cię wzywają, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, źródło życia i świętości, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, przebłaganie za grzechy nasze, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, zelżywością napełnione, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, dla nieprawości naszych starte, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, aż do śmierci posłuszne, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, włócznią przebite, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, źródło wszelkiej pociechy, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, życie i zmartwychwstanie nasze, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, pokoju i pojednanie nasze, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, krwawa ofiaro grzeszników, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, zbawienie ufających w Tobie, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, nadziejo w Tobie umierających, zmiłuj się nad nami.
Serce Jezusa, rozkoszy wszystkich Świętych, zmiłuj się nad nami.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

K: Jezu cichy i pokornego serca.

W: Uczyń serca nasze według Serca Twego.

K: Módlmy się: Wszechmogący, wieczny Boże, wejrzyj na Serce najmilszego Syna swego i na chwałę, i zadośćuczynienie, jakie w imieniu grzeszników Ci składa – Daj się przebłagać tym, którzy żebrzą Twego miłosierdzia, * I racz udzielić przebaczenia w imię tego Syna swego, Jezusa Chrystusa, który z Tobą żyje i króluje na wieki wieków. W: Amen.


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Uroczystość Trójcy Przenajświętszej: nauczanie Kościoła o Trójcy Przenajświętszej

Uroczystość Trójcy Przenajświętszej: nauczanie Kościoła o Trójcy Przenajświętszej

Niedzielę dzisiejszą Kościół nasz święty przeznaczył na uczczenie Trójcy Przenajświętszej, Boga jedynego w naturze, a troistego w Osobach.

Uroczystość Trójcy Przenajświętszej

Bp Władysław Krynicki

† Dalszy ciąg Ewangelii według św. Mateusza, 28, 18-20.

– Onego czasu: Rzekł Jezus uczniom swoim: Dana mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi. Idąc tedy nauczajcie wszystkie narody chrzcząc je w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego: nauczając je chować wszystko com wam kolwiek przykazał. A oto ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata. (*)

Niedzielę dzisiejszą Kościół nasz święty przeznaczył na uczczenie Trójcy Przenajświętszej, Boga jedynego w naturze, a troistego w Osobach.

Dotąd, począwszy od niedzieli pierwszej Adwentu, rozpamiętywaliśmy dobrodziejstwa, jakie nam wyświadczył Syn Boży, gdy się dla naszego zbawienia narodził, umarł na Krzyżu, Zmartwychwstał, wstąpił na niebiosa i zesłał nam stamtąd Ducha Świętego, który nas poświęca (a) i do żywota wiecznego prowadzi.

Za to wszystko żąda od nas Zbawiciel, abyśmy sercem, przepełnionym wdzięcznością, dzięki składali przezeń Bogu Ojcu w Duchu Świętym i razem z Kościołem katolickim wołali:

— Niech będzie błogosławiona święta trojakość Osób i nierozdzielna jedność Bóstwa. O chwalebna Troistości, o wielebna Jedności, przez Cię jesteśmy stworzeni, prawdziwa Wieczności; przez Cię jesteśmy odkupieni, najwyższa Miłości.

– Nadto tajemnica Trójcy Przenajświętszej,  przed Zesłaniem Ducha Świętego mało znana światu, stała się wiadomą wiernym Chrystusowym, gdy poczęto chrzcić   w  imię Boga w Trójcy jedynego i gdy wszyscy poczęli wyznawać i czcić Ojca i Syna i Świętego Ducha.

Słusznie więc pierwsza niedziela po Zielonych Świątkach przeznaczona jest na uczczenie tej tajemnicy, która jest fundamentem wiary chrześcijańskiej.

I my, idąc śladem matki naszej Kościoła, przypomnijmy sobie krótko, czego nas o Trójcy Przenajświętszej uczy nieomylna wiara katolicka i jako chrzest w imię Trójcy Przenajświętszej jest najpierwszym warunkiem zbawienia dla tych, co uwierzyli w Chrystusa.


Nie było nigdy takiego ludu, któryby nie wiedział, że jest jakieś Bóstwo, potęgą swoją rządzące światem i ludźmi.

Owszem, wielu pogan przyrodzonym rozumem doszło do tego, iż zrozumieli, że Bóg jest tylko jeden, wszechmocny, dobrotliwy, sprawiedliwy i wieczny.

Lecz gdy chcieli badać naturę Boską, już rozum ich na to nie wystarczył i albo otwarcie musieli wyznać, że wiedzieć im tego niepodobna, albo też, spuszczając się na swój tylko rozum, pobłądzili.

Jak bowiem nikt Boga nie widział, tak by Go też nikt poznać nie zdołał, gdyby nam Syn Boży tego nie raczył objawić;   —  gdyż nikt nie zna Ojca, jedno Syn, i nikt   nie  zna Syna, jedno Ojciec i komu będzie chciał Syn objawić przez Ducha Świętego, i komu Ojciec nie oznajmi;   — ponieważ i do Syna nikt przyjść nie może, jeśli go Ojciec niebieski nie pociągnie.

Kościół nasz święty, od Syna Bożego i od Ducha Świętego nauczony, posiada nieskażoną naukę o Trójcy Przenajświętszej i podaje nam ją o tyle, o ile jesteśmy w możności poznać tę tajemnicę, niezgłębioną dla umysłu.

Treść jej, dokładnie zebrana w składzie wiary św. Atanazego jest następująca:

Wiara katolicka ta jest, abyśmy jednego Boga w Trójcy, a Trójcę w jedności chwalili, ani mieszając Osób, ani dzieląc Istności. Bo inna jest osoba Ojca, inna Syna, inna Ducha Świętego.

Lecz Ojca i Syna i Ducha Świętego jedno jest Bóstwo, równa chwała, spółwieczny Majestat.

Jaki Ojciec, taki Syn, taki i Duch Święty. Niestworzony Ojciec, niestworzony Syn, niestworzony Duch Święty. Niezmierny Ojciec, niezmierny Syn, niezmierny Duch Święty.

Wieczny Ojciec, wieczny Syn, wieczny Duch Święty.

A wszakże nie trzej wieczni, ale jeden wieczny;   — jako i nie trzej niestworzeni, ani trzej niezmierni, ale jeden niestworzony i jeden niezmierny.

Także   wszechmocny   Ojciec,   wszechmocny  Syn, wszechmocny Duch Święty;   —  a przecież nie trzej wszechmocni, ale jeden wszechmocny.

Także Bogiem Ojciec, Bogiem Syn, Bogiem Duch Święty, a przecież nie trzej Bogowie,   ale jeden jest Bóg. Również Panem Ojciec, Panem Syn, Panem Duch Święty, a przecież nie trzej Panowie, lecz jeden jest Pan.

Bo jako każdą oddzielnie osobę Panem i Bogiem, według prawdy chrześcijańskiej, wyznawać musimy, tak trzech Bogów, albo trzech Panów nazywać,  albo wspominać wiara katolicka nie dopuszcza.

Ojciec od nikogo nie jest uczyniony, ani stworzony, ani zrodzony.

Syn od samego Ojca, jest nie uczyniony, ani stworzony, ale zrodzony.

Duch  Święty od Ojca i od Syna nie uczyniony, ani stworzony, ani zrodzony, ale pochodzący.

Jeden   tedy   jest   Ojciec, nie trzej Ojcowie; jeden Syn, nie trzej Synowie; jeden Duch Święty, nie trzej Święci Duchowie.

A w tej Trójcy nic nie jest pierwszego, ani pośledniego, nic większego ani mniejszego,   ale  wszystkie   trzy   Osoby   współwieczne są sobie i spółrówne; — tak, iż we wszystkim, jako już wyżej powiedziano, i Jedność w Trójcy i Trójca w Jedności ma być chwalona.

Kto   tedy   chce   być zbawiony, tak o Trójcy Świętej niechaj rozumie i wierzy. – Tej zaś wiary Kościół św. nauczył się z ust samego Jezusa Chrystusa, ta wiara zapisana jest w Piśmie Bożym i w Podaniu apostolskim przechowana.

Przywiodę tu niektóre tylko świadectwa z Ksiąg świętych.

Że Bóg jest jeden:

— Słuchaj Izraelu: Pan Bóg nasz, Pan jeden jest (Deuter. VI, 4).

Że Ojciec jest Bogiem:

— Mamy jednego Boga Ojca, z którego wszystko (I Kor. VIII, 6).

Że Syn jest Bogiem:

— Abyśmy poznali prawdziwego Boga, a byli w prawdziwym Synie jego: ten jest prawdziwy Bóg i żywot wieczny (I Jan. V, 20).

Że Duch Święty jest Bogiem:

— Ananiaszu, przecz że szatan skusił serce twe, iżbyś skłamał Duchowi Świętemu… Nie skłamałeś ludziom ale Bogu (Dz. Ap. V, 3. 4).

Że Trójca Przenajświętsza jednym jest Bogiem:

—  Trzej są, którzy świadectwo dają na niebie: Ojciec, Słowo i Duch Święty, a ci trzej jedno są (I Jan. V, 7).

I w dzisiejszej Ewangelii mówi Zbawiciel do Apostołów:

— Nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Nie powiedział:   — chrzcijcie w imiona,   — ale: w imię.

Trzy imiona wspomina, a jedno kładzie.   — Czemu?

Aby   wyraził,   że   choć   są  trzy Osoby Boskie rzeczywiście od siebie różne, ale Bóg jeden jest tylko.

A   jeśli  zapytasz,   jak   to   być   może,   —   odpowiem, że   — nie wiem, ani tego rozumiem, bo to jest ponad rozum ludzki znać tajemnice Boże.

To przecież wiem, że tak Chrystus oznajmił, że tak Kościół Jego święty naucza,   Kościół od samego Pana Jezusa strzeżony, aby się nie pomylił:

—   Oto Ja jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata.


Dwie powinności   Zbawiciel  w   dzisiejszej   Ewangelii włożył na Apostołów: — nauczać   i   chrzcić,   — i dwie także na wszystkich, którzy chcą być zbawieni;   — pierwsza:   —  słuchać   mających   w   Kościele  władzę nauczania, aby wiedzieć, w co wierzyć i co czynić;   — druga:   — dać się ochrzcić w imię Trójcy Przenajświętszej.

A ponieważ o pierwszej z tych powinności była i będzie sposobność mówić przy wykładzie innych Ewangelii niedzielnych i świątecznych, więc tu przypomnijmy sobie krótko potrzebę Chrztu sakramentalnego.

Wiemy,   że   on   się   udziela przez polanie chrzczonego wodą i powiedzenie: — Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Od przyjęcia tego sakramentu Zbawiciel nikogo nie wyłącza, owszem gdzie indziej wyraźnie mówi:

—   Jeśli   się   kto nie odrodzi z wody, a z Ducha Świętego, nie może wnijść do królestwa Bożego (Jan III, 5).

Dlaczego tak?

Oto dlatego, że wszyscy rodzimy się w grzechu pierworodnym, nieprzyjaciółmi Boga.

Ten zaś grzech ani dziecięciu, ani dorosłemu odpuszczony być nie może inaczej,   jedno  przez sakramentalne w wodzie odrodzenie i odnowienie.

Może być przecież Chrzest św. niekiedy zastąpiony samym pragnieniem przyjęcia go,   —  mianowicie,   gdyby   kto, nie zdążywszy się ochrzcić, za wiarę   katolicką   został  umęczony,   — lub gdyby gotując się do tego Sakramentu,   zakończył   swój   żywot,   zanim dostąpił łaski obmycia z wody i z Ducha Świętego.

Albowiem   Pan   Bóg   tak   nie przywiązał łaski swojej do Sakramentów, aby jej   i   bez Sakramentu dać nie miał, jeśli człowiek gotów jest uczynić wszystko, co wiara święta nakazuje.

Chrzest święty jest nowym, nie cielesnym, ale duchowym narodzeniem się człowieka.

Jak co się rodzi z ciała, cielesne jest, tak co się rodzi z Boga, Boże jest.

Na Chrzcie świętym matka nasza Kościół, rodzi nas przez polanie wodą i wezwanie Trójcy Przenajświętszej, a Ojciec nasz, Pan Bóg, ożywia nas Duchem   swoim  Świętym;   —  w ten sposób stajemy się dziećmi Bożymi, które już nie ze krwi, ani z ciała, ale z Boga się narodziły.

A chociaż woda Chrztu świętego ciała dotyka, to przecież duszę obmywa.

Woda   sama   z   siebie   sparzyć   nie może, lecz gdy się ją u ognia zagrzeje, pali   jako   ogień;   —   równie też woda przy Chrzcie św. nie sama z siebie duszę oczyszcza, lecz z Ducha Świętego ma moc wypalenia duszy i oczyszczenia jej od wszelkiego zakału grzechowego.

Dziękujmy   Bogu,   chrześcijanie   katolicy, że nam dał poznać tajemnicę Trójcy Przenajświętszej, że nas do prawdziwego Kościoła przez Chrzest św. powołał,   — a trzymając się mocno wiary katolickiej, według tej wiary żyjmy i zachowujmy wszystko, co nam Chrystus przez Kościół swój przykazuje.

Tak  żyjąc, uczcimy Trójcę Przenajświętszą i oglądać Ją będziemy w Królestwie Niebieskim.


Krótkie nauki homiletyczne na niedziele i uroczystości całego roku według Postyli Katolickiej Większej Ks. Jakóba Wujka opracował Ks. Władysław Krynicki. Włocławek 1912, ss. 183-187.

(Pisownię i słownictwo nieznacznie uwspółcześniono; przypisy od red. Ultra montes).

Pozwolenie Władzy Duchownej:

  1. 154.


Wladislaviae, die 10 Januarii 1912 a.

Officialis Generalis Prael. Cath.

Protonotarius Apostol.

St. Chodyński.

(*) Tekst Ewangelii (w przekładzie O. Jakuba Wujka SI) przytoczono za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, opracował O. G. Lefebvre benedyktyn. Przekład polski poprawili ks. dr Stefan Świetlicki i ks. Henryk Nowacki. Opactwo Św. Andrzeja Lophem lez Bruges [1931], ss. 1009-1010.

(a) „poświęca” = uświęca.

© Ultra montes (http://www.ultramontes.pl)
Cracovia MMV, Kraków 2005


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Nabożeństwo pierwszych sobót miesiąca

Nabożeństwo pierwszych sobót miesiąca

Historia nabożeństwa

Matka Boża objawiając się w Fatimie trojgu pastuszkom — Hiacyncie, Franciszkowi i Łucji — oznajmiła, że Pan Jezus chce ustanowić na świecie nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca, aby ludzie Ją lepiej poznali i pokochali.

W Fatimie 13 lipca 1917 roku Matka Boża powiedziała:

— „Widzieliście piekło, do którego idą dusze biednych grzeszników. Bóg chce je uratować, Bóg chce rozpowszechnić na świecie Nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Jeżeli uczyni się to,   co wam powiem, wielu zostanie przed piekłem uratowanych i nastanie pokój na świecie”.

— „Przybędę, by prosić o poświęcenie Rosji memu Niepokalanemu Sercu i o Komunię św. wynagradzającą w pierwsze soboty”.

To Nabożeństwo ma również charakter wynagradzający Jej Niepokalanemu Sercu za zniewagi wyrządzone przez grzeszników.

Tym, którzy będą je z wiarą praktykować, Maryja obiecała zbawienie.

Poprzez to Nabożeństwo mogą się oni przyczynić do ocalenia wielu ludzi od potępienia i zapowiadanych przez Matkę Najświętszą kar i katastrof.

Orędzie Fatimskie nie zostało definitywnie zakończone wraz z cyklem objawień w Cova da Iria, w roku 1917.

Dnia 10 grudnia 1925 roku siostrze Łucji ukazali się w celi domu zakonnego św. Doroty w   Pontevedra —  Najświętsza Maryja Panna i obok Niej Dzieciątko Jezus opierające się na świetlistej chmurze.

Dzieciątko położyło jej dłoń na ramieniu, a Maryja pokazała jej w drugiej dłoni Serce otoczone cierniami.

Wskazując na nie, Dzieciątko napomniało wizjonerkę tymi słowami:

—  „Zlituj się nad Sercem twej Najświętszej Matki okolonym cierniami, które   niewdzięczni   ludzie  wbijają w każdej chwili, a nie ma nikogo, kto by przez akt zadośćuczynienia te ciernie powyjmował”.

Maryja dodała:

—  „Córko moja, spójrz na Serce moje otoczone cierniami, które niewdzięczni   ludzie  przez bluźnierstwa i niewdzięczność w każdej chwili wbijają.

Przynajmniej ty pociesz mnie i przekaż, że tym wszystkim, którzy w ciągu pięciu miesięcy, w pierwsze soboty, wyspowiadają się, przyjmą Komunię świętą, odmówią różaniec i będą mi towarzyszyć przez kwadrans, rozważając 15 Tajemnic Różańcowych, w intencji zadośćuczynienia   mnie,  w godzinę śmierci obiecuję przyjść z pomocą, ze wszystkimi łaskami potrzebnymi do zbawienia”.



Posted in Uncategorized | Leave a comment

Zesłanie Ducha Świętego

Zesłanie Ducha Świętego


Tradycja wiernie odpowiadająca teologii, podaje nam pewien szczegół, co do Zesłania Ducha Świętego.

Maryja i dwunastu Apostołów trwają na modlitwie w Wieczerniku, tam gdzie ustanowionym został Najświętszy Sakrament. Przychodzi chwila zstąpienia Ducha Świętego.

Ona, jako Królowa, pierwsza, i w zupełnie pełnej mierze otrzymuje wylew łaski z wysokości.

Kula ognista, jedyna, nad Jej tylko czołem się unosząca, dzieli się na pojedyncze języki ogniste, aby spocząć z kolei nad głowami Apostołów.

Na Nią to Duch Święty zstępuje i Jej to, Matce wielkiej rodziny, którą stanowi ludzkość, Bóg powierza rozdział Daru Bożego.

To samo odnosi się również do wszelkiego daru łaski. Wszystko, co Bóg daje ziemi, powierza On Maryi, wszystko to przez Jej ręce przechodzi.

Ale czy zmierzyć zdołamy pełnię łaski zalewającą duszę Maryi w dzień Zielonych Świątek?

W macierzyństwie Maryi rozróżnić możemy trzy momenty: — macierzyństwo Jej radosne u żłóbka;   — macierzyństwo bolesne,   — Zwiastowanie i Kalwarię — macierzyństwo chwalebne wreszcie przedstawiałby Wieczernik.

W Betlejem porodziła Pana Jezusa według ciała;

— w Zwiastowaniu i na Kalwarii rodzi dusze nasze, za cenę przyjęcia na siebie krzyżowego posłannictwa swego; w Wieczerniku zaś przewodniczy przy narodzeniu Kościoła i opiekę roztacza nad pierwszymi jego krokami.

Duch Święty udziela się Jej po raz pierwszy w domu rodziców Jej, Joachima i Anny przy Niepokalanym Jej Poczęciu.

Drugi wielki wylew łaski Jego nastąpi w tymże samym pokornym domku, gdzie żyje w ukryciu, a dopełni się na miejscu publicznej, hańbiącej kaźni, gdzie Syn Jej konać będzie na szubienicy krzyża, przed oczyma wszystkich.

W dzień Zielonych Świątek wezbranie w Niej Ducha Świętego nastąpi także w ciszy i samotności skupienia

— czyż nie godzi się przypuścić, że jeśli gorąca miłość Jej dla ludzi przyśpieszyła spełnienie pierwszego cudu Pana Jezusa w Kanie Galilejskiej, to i tu również gorące pragnienie Maryi przynagla przyjście Pocieszyciela i przyczynia się do większej Jego hojności.

 To przypuszczenie tylko, faktem jest natomiast, że Bóg za miejsce istotnej duchowej obecności Trzeciej Osoby Trójcy Przenajświętszej, zechciał obrać przybytek rzeczywistej Sakramentalnej obecności Syna Bożego.

Wiemy, że istnieją dwie formy Bożej istotnej obecności:  —  obecność Zbawiciela w Hostii Przenajświętszej na ołtarzu   — i obecność Ducha Świętego w duszy, będącej w stanie łaski.

Obecność   owa  obejmuje zresztą również obecność dwóch innych Osób Trójcy Świętej.

Chociaż w Wieczerniku objawiła się ona w sposób bardziej uroczysty i pod postacią znaków widzialnych,   —  w   istocie  swej jest tym samym, co przyjście Ducha Świętego na duszę podczas chrztu.

Najdoskonalszym obrazem Wieczernika jest po kościołach naszych chrzcielnica.

Tak jest więc dziś, jak ongi było:   — niegdyś ten sam Wieczernik służył tak Panu Jezusowi, jak i Duchowi Świętemu i obecnie również jeden i ten sam przybytek — każdy kościół parafialny — służy tak Panu Jezusowi, zstępującemu sakramentalnie na ołtarz, jak i Duchowi Świętemu, zstępującemu do duszy chrzczonego dziecięcia.

Tradycja wiernie odpowiadająca teologii, podaje nam pewien szczegół, co do Zesłania Ducha Świętego. Maryja i dwunastu Apostołów trwają na modlitwie w Wieczerniku, tam gdzie ustanowionym został Najświętszy Sakrament.

Przychodzi chwila zstąpienia Ducha Świętego. — Ona, jako Królowa, pierwsza, i w zupełnie pełnej mierze otrzymuje wylew łaski z wysokości.

Kula ognista, jedyna, nad Jej tylko czołem się unosząca, dzieli się na pojedyncze języki ogniste, aby spocząć z kolei nad głowami Apostołów.

Na Nią to Duch Święty zstępuje i Jej to, Matce wielkiej rodziny, którą stanowi ludzkość, Bóg powierza rozdział Daru Bożego.

To samo odnosi się również do wszelkiego daru łaski.

Wszystko, co Bóg daje ziemi, powierza On Maryi, wszystko to przez Jej ręce przechodzi.

Ale czy zmierzyć zdołamy pełnię łaski zalewającą duszę Maryi w dzień Zielonych Świątek?

Już od chwili Niepokalanego Poczęcia zupełna jest w Niej i przebogata pełnia łaski,   — a jednak pełnia ta z dnia na dzień przez piętnaście lat w sposób niewymowny wzrastała.

W chwili Zwiastowania przepełnił Jej duszę nowy nadmiar łaski: — Spiritus Sanctus superueniet   —  i   nadmiar   ten jeszcze przez trzydzieści lat wzrastał, wzrastał jakby w nieskończoność.

Cóż więc   Duch Święty zdoła jeszcze dodać do takiej pełni bycia Bożego w Jej duszy?

Według naszych pojęć nic zgoła.

Ale w oczach Bożych Matka Boska nie osiągnęła jeszcze tego ostatniego szczebla świętości, do którego Ją chce wynieść.

I dlatego Duch Pocieszyciel, Paraklet, który istotą samą miłości — nieskończoną miłością Ojca i Syna — na Nią zstępuje ponownie, rozszerza jeszcze Jej serce,   pojemność   Jego   jeszcze  zwiększa ponad miarę ludzką, aby ponad wszelką miarę je wypełnić.

A w ubogaceniu onym nie Ją wyłącznie Pan Bóg ma na względzie — chce Ją ubogacić dla nas wszystkich.

Zapewne, że Matką dusz w nadnaturalnym porządku jest już od trzydziestu trzech lat, od chwili, gdy 25 marca zgodziła się wziąć udział w dziele Odkupienia, gdy raz pierwszy rozbrzmiały słowa Ecce Ancilla Domini — ale macierzyńskie Jej powołanie było wtedy dopiero w zarodku.

Teraz nadszedł czas gdy pocznie je w czyn wprowadzać, a wobec ogromu potrzeb, które przedstawia każda chwila obecna i ogromu potrzeb, które niesie z sobą dla ludzkości każdy z idących po sobie wieków, jakżeż ta macierzyńska pieczołowitość jest nieogarnioną.

Ogromu tego nie obejmą słowa, ani wystarczą na godne złożenie Jej dzięków.

Słowa ustają tu, zawodzą, dają za wygrane — uchodzą w ową świetlaną sferę, gdzie milczenie jest modlitwą, a modlitwa milczeniem.

Skutki zstąpienia Ducha Świętego widoczniejsze były u Apostołów, niż u Matki Najświętszej. Zaczynają oni mówić obcymi, nieznanymi sobie językami, każdy z nich takim, jakiego potrzebować będzie przy nawracaniu ludów.

Ale jeśli objawy zejścia Ducha Świętego mniej się w Maryi niż w Apostołach w oczy rzucają,   — skutek Jego głębiej w Niej sięga.

Pod Jego wpływem nie przechodzi Matka Boża jak Apostołowie ze stanu niedoskonałości do świętości —   ale ze stanu najwznioślejszej już świętości, na stopień jej wyższy jeszcze, który,  —   jak  się wyraża św. Tomasz z Akwinu — attingit fines divinitatis sięga granic Bóstwa.

Nigdy  ich naturalnie   nie mogąc dosięgnąć, dotyka granic życia Bożego w Nim samym.

Czystą,   i jak czystą, była Maryja zawsze, lecz o ileż przejrzyściej jeszcze będzie   świecić   odtąd   ta  Jej nieporównana czystość przed Bogiem.

Pokorną, niewymownie pokorną w subtelnej delikatności dziewictwa swego była ta, co wyrzekła:  —  Quo modo fiet istud? — i ta, co rzekła: exaltavit humiles.

Lecz   jakże  teraz, po tylu doświadczeniach dotykalnie poznawszy, że wszystko czym jest i co posiada jest od Boga,   — uniża się Ona w poczuciu swej nicości przed wielkością Tego qui potens est, który możnym jest.

I   Stolicą   Mądrości   i   Panną   roztropną   i Matką czcigodną była od dawna — a o ileż bardziej tym wszystkim będzie teraz, gdy Duch mądrości, Duch roztropności i świętości   — zalał Ją swą mocą, jak to morze bezkresne w przypływie zdobywczym wstępujące falami coraz wyższymi, przekipiającymi jedna przez drugą.

Pełną   miłości dla Boga i dusz ludzkich jest również owa Dziewica poświęcona Bogu od trzeciego roku życia, która nigdy dla niczego innego, jak dla Boga i dusz nie żyła.

Służebnica Najwyższego i Służebnica nasza — ale teraz nie zdoła nikt wypowiedzieć   mocy i   chwały,   której   dosięgła   w   Niej   miłość   dla   Boga i   litościwej   miłości  dla ludzkości całej, której jest zbawieniem pocieszycielką i ucieczką.


Najświętsza Maryja Panna w dziejach Bożych naszej duszy,
o. Raoul Plus SJ, Kraków 1934


Posted in Uncategorized | Leave a comment